Zaterdag, 1st September 2007
Na de wekker wakker gemaakt te hebben, koffie, final checks, op naar Skiphol. "Skiphol?" Hallo! Wie bint in Twente.
Stuk van de A1 dicht vanwege asfalteren en omweg via Utrecht. Niet goed voor irri-level. Ingecheckt en koffie gedronken met Arthur en Joyce, gezellig.
De wachtmeester van de KMAR kijkt twijfelend: de perforatie van het paspoort is ver los. 'Tja, ze kunnen moeilijk doen.' ?? 'Maar je hebt genoeg tijd om een noodpaspoort te maken'. 'Nee, dank u, liever dit dan een noodpaspoort'. Irri-levels iets verder omhoog.
'Delta?' 'Nee, dank u, niet meer' We zitten dus helmaal achterin bij de pantry en waar beginnen ze met serveren"? RIGHT, helmaal fucking voorin! Tegen de tijd dat ze bij ons zijn is de keuze van de maaltijd gereduceerd tot 0. Irri-level weer een stukje omhoog. Een ander nadeeltje is dat we vlakbij de toilet zitten en naarmate de vlucht vordert wordt de lucht onaangenamer.
Atlanta
Immigration Control. Het losse velletje in mijn paspoort doet wel een beetje aan mijn gemoedsrust knagen, doemscenario's van terug gestuurd worden door een onverbiddelijke Immigration Officer verstoren een onrustig slaapje. Bij de Immigration Control staat een aardig jonge neger die een babbeltje maakt en snel de nodige formulieren in de paspoorten verwerkt. Voor de eerste keer moeten we vingerafdrukken laten maken en een irisscan. Hij merkt de losse perforatie niet op en ik word een stuk blijer en de iIrri-levels dalen. De bagage komt redelijk snel de band afrollen en we hebben wat tijd voor de transfer naar Las Vegas. Omdat onze vlucht niet op de monitors staat gaan we naar een pinautomaat waar we ons ticket doorhalen, het werkt perfect. De display geeft aan dat we nog een uur of drie hebben voor onze vlucht. We duiken wat boekwinkels in en gaan naar de grootste concours waar alle fastfood restaurants vertegenwoordigd zijn.
Atlanta is een van de grootste hubs in de USA en wat zonder meer opvalt zijn veel militairen in BDU die onderweg zijn naar hun volgende bestemming. Op de monitors verschijnt een bericht dat de vlucht vervroegd is met een uur. En of all airlines is het weer Delta. Burp.
Las Vegas, hot and humid.
Las Vegas flonkert uitnodigend in het donker en het voelt een beetje als thuiskomen. De bagage komt erg snel alsof LV ons gauw in het gewoel wil opnemen. Zoals overal staan er porters die hun diensten aanbieden. Dit bleek in het verleden al een waardevolle investering van een paar dollars want ze weten haarscherp waar iemand moet wezen en ze kennen alle afkortingen op een vliegveld en in no-time sta je bij de shuttle voor de car rental of wat je maar wilt. Bovendien hoef je zelf niet te slepen met je bagage en dat is welkom in de hitte van LV. De porter zet ons af bij de shuttle voor de rentals die sinds kort bij elkaar in 1 gebouw zitten. Het gebouw is bijna verlaten en we hebben 2 klanten voor ons bij de balie van Alamo. De afhandeling is snel, erg snel. Binnen 5 minuten alles rond en gaan met wat papieren de garage in. Het irri-level daalt verder. We hadden uit economische overwegingen een compact besteld maar krijgen een Chevrolet Equinox zonder te upgraden of bij te betalen; ik ben er meteen weg van.
Club de Soleil, de en niet du.
We hadden een in Club de Soleil een appartement geboekt, het zag er aardig uit op de folder, had een redelijke prijs en lag buiten de strip. Vanaf het vliegveld 1 keer rechts, 1 keer links en dan proberen wijs te worden uit de nummering van de complexen en there we were!
'Hallo! Gereserveerd en betaald!!!'
'Sorry, morgen kunt u in uw kamer en vannacht kunt u in Harrah's slapen'
@!&
Hallo! Betaald!!!
'We're very sorry, you krijgt een ticket voor een show'
'I'm still pissed off!
'You krijgt ook tickets voor een dinerbuffet'
' I'm still pissed off'
' I'm very sorry'
Als er 1 ding is dat je niet wilt doen is het op zaterdagavond met je auto na 26 uur reizen de strip op. En...? Irri-levels stijgen. Op de een of andere manier ging het redelijk soepel, het was weliswaar erg druk, maar we wisten van vorige keren hoe je achterlangs de strip veel rustiger straten kon nemen en bij het indraaien in de parkeergarage was er vlakbij de ingang een ruime parkeerplaats; er zat ook nog iets mee. Bij de balie waren ze op de hoogte van onze komst door de fax die ons vooruit was gegaan en we namen bezit van onze kamer voor 1 nacht. Even onder het gemalen water en de strip op voor wat sfeer. We kopen een paar biertjes en gaan terug, LV is er morgen ook nog.
Dinsdag, 4 september 2007 90ºF en 29% humidity
Weer terugkijken; nadeel als je het dagboek niet direct bijhoudt.
Zondagochtend, een uur of vijf.
Klaarwakker, aangekleed en op zoek gegaan naar een doughnutshop. Advies aan een agent gevraagd maar die had geen gevoel voor humor. Uiteindelijk bij een 7/11 doughtnuts gevonden, koffie bij Starbucks gekocht en de dag kon beginnen. We gooien 1 dollar in een slotmachine en winner er 2! We lopen binnen!
In tegenstelling tot voorgaande jaren hebben we geen tent bij ons en moeten er dus een kopen, niet direct nodig want we blijven een paar dagen in LV. We gaan naar een shopping area waar een Wallmart is. Het prettige van veel winkelketens in de USA is dat ze 7 dagen per week 24 uur per dag open zijn. We maken eerst een stop bij McDonalds voor een soort van ontbijt en gaan op zoek naar de spullen. We vinden een tent voor slechts $20 (maar kopen hem niet). Volgende stop is Nellis. We komen zonder problemen het veld op en ik verheug me al op een Maid Mariam, niet een persoon van het andere geslacht maar een Sandwich die vol zit met allerlei kaas en worstsoorten. Het enige dat de BX voor ons oplevert is een grote koelbox en we gaan op weg naar de foodhall.
Als het een Nederlands uniform aan heeft, Nederlands praat en er Nederlands uitziet, dan is het een Nederlander. Volkel doet mee aan een of andere oefening op Nellis en we lopen Duck tegen het lijf. JJ schijnt voor deze oefening op Hill te zitten. Uiteindelijk kopen we een (veel te grote) tent bij de Kmart. We gaan naar het ressort en checken in waar de beloofde tickets klaarliggen. Kamer met kitchenette en bad met whirlpool. Doen wat boodschapjes en plannen wat te gokken vlakbij. Niet dus! Vallen in slaap en worden .....
Maandag (Labourday)
om 05.00 wakker en gaan het zwembad in. Lekker en grappig om het licht te zien worden terwijl je dobbert in het water. Om een uur of zeven naar een supermarkt gereden en wat bagels gehaald en genieten van zoiets simpels met koffie bij het zwembad. Een uurtje later zijn we weer op pad. Gaan richting REI en Green Valley Ranch. Beide liggen tussen Las Vegas en Henderson en op een heuvel zodat je aardig uitzicht hebt over LV. Jammer genoeg zijn de winkels nog dicht vanwege Labourday. Om het lijstje van pechjes uit te breiden zonder succes op zoek naar quiltshop. Bij REI kopen we wat gevriesdroogd eten voor onze trip de Grand Canyon in.
Op de terugweg maakt de auto een zielig 'Ping' geluid en geeft aan dat de olie ververst moet worden, nogal vreemd voor een auto die net een beurt gehad zou hebben. Op weg naar Alamo die het probleem fixed door het resetten van de boordcomputer.
Hmmm....bed niet opgemaakt en opgeruimd. 'Sorry, every 3 days'
De buffetbon vult ons helemaal en de salade, ham, pizza, gebak vinden een weg naar binnen. Diner buffets zijn een fenomeen in Las Vegas; rijen tafels met allerlei eten; voorgerechten, hoofdgerechten, nagerechten, softdrinks (je zult nergens bij de buffet alcohol vinden) Het standaardpatroon dat daar te bekijken is is dat mensen hun bord volladen, er maar een beetje van eten, de rest weggooien en een ander gerecht gaan halen. De show was aardig maar ik had een stevige jetlagdip en er ontbreken stukken van de show in mijn geheugen.
Dinsdag, 4 sept 2007
'If you stay 7 days, you're entitled to 1 cleaning'. Ok, da's ook weer duidelijk. Om 8 uur weer bagels gehaald en bij de pool opgegeten en plannen voor die dag gemaakt. San zal de Malls onveilig maken en ik wil weer naar Nellis om oud collega's op te zoeken.
Maar ik kom niet Nellis niet op! ´You need a sponsor` is het meer dan duidelijke antwoord. Het is totaal zinloos om te discussiëren, dus ik vertrek. En aangezien ik pas om 15.00 afgesproken met San heb ik dus zeeën van tijd. Stroop naar gewoonte Best Buy , Circuit City en Fry's af op zoek naar een electronic compass. De zaken waar je dit soort electonica verwacht hebben het niet en ik vind hem uiteindelijk bij Target (een kruising tussen de Hema en V&D) waar ik een paar jaar geleden ook m´n Forerunner vond.
San winkelt verder tot 1800, we gaan terug en gokken nog wat in de Orleans, dat is vlakbij ons ressort en een hele verademing t.o.v. de strip. Omdat het een stukje van de strip afligt komen hier niet veel toeristen en zijn het hoofdzakelijk de locals die hier spelen en daardoor is er toch een andere atmosfeer. De grootste verandering sinds twee jaar in de casino´s is het ontbreken van het getingel van uitbetalend geld. Het is nu vervangen door kaartjes die uitgeprint worden en die je eventueel kunt cashen maar in de praktijk in een gokmachine gestopt worden.
Woensdag, 5 sept 2007
We willen weer zwemmen, douchen en dan weg, maar de pool is dicht vanwege alg. Dan maar meteen weg. We rijden Tropicana af richting 215 en vinden een hele grote shopping area. Zo dichtbij en wij afgelopen dagen Las Vegas maar doorkruisen om spullen te vinden. Sports Authority biedt mij nieuwe Teva´s aan (in ruil voor een paar dollars). Pikken de 215 weer op en zijn stomverbaasd over de groei van Las Vegas, het dijt aan alle kanten uit vooral in noord/noordoostelijke richting. Ongelofelijk wat een energie en water moet dat slurpen voor een paar kilometer aan plezier.
We ontworstelen ons aan de klauwen van Las Vegas via Great Basin Highway (de I15 en de 93). Happen een broodje in Pahragnat NWR en tuffen door. Dan trekt een parkeerplaats met een bord de aandacht en we maken een 180. Stoppen en zien Cathedral Gorge State Park, indrukwekkend en meteen een wandeling daar geplanned, morgen. Bij Pioche rechtsaf naar Spring Valley State Park en Horse Thief Gulge State Park waar we in ´97 ook waren.
En hoe zou deze tent werken? Goed en simpel, het is wel een grote lap maar we kunnen alles er in kwijt en bij regen kunnen we ook nog binnen zitten. Punt twee van de kampeer routine: slinger de BBQ aan. De kooltjes willen niet echt branden en hebben de hulp nodig van een beetje Coleman fuel. Punt drie: nek een paar biertjes en rooster het vlees. Punt vier:laat de kooltjes het hout `ontvlammen´ voor een behaaglijk kampvuur. Later op de avond blijkt het toch wel 'nippy' te worden en we gooien nog een paar blokken op het vuur. De koude heldere avond en nacht leveren een waanzinnig mooie sterrenhemel met de Melkweg als deken.
Brr, koud! Koud? Ja, fucking koud! Geen idee wat de temperatuur was maar minder dan de fleece dekens warmte verschaffen. Midden in de nacht de slaapzakken gepakt.
Om een uur of 5 besluit de eikel naast ons zijn campervan te starten.
`Dammit! It´s just 5 o´clock!`
`Sorry, did I wake you up?´
Sukkel.
Donderdag, 6 september 2007
34 jaar getrouwd.
Naar Cathedral Gorge SP om de 4 mile walk + een beetje naar Miller Point te doen. We hoeven geen entree te betalen omdat we al in een State Park kamperen. Mooie wandeling over vlak terrein. Verassend mooi en stil met imposante formaties. We kopen bij de campground ( van Cathedral Gorge) een bundel hout voor $2. Komen Duitsers tegen die net uit Valley of Fire komen, "Das war schön". Vonden wij ook al.
De campground van Horse Thief Gulge State Park voorbij gereden naar het rangerstation dat aan het einde van de weg zou moeten liggen. De weg er naar toe wordt geflankeerd door rotsen die er met dit licht uit zien als schuimpjes. 's Avonds nog een beetje vissen en ik haal er nog 4 mooie forellen uit.
Vrijdag, 7 september 2007
Het was koud! De thermometer gaf 10º C aan. In het donker de statische ontlading gezien als je de slaapzak aanraakte. Nog even wezen vissen. Het is erg koud en vang niets.
We laten Pioche achter ons en we rijden naar het Oosten, Utah. Onderweg begint de benzinemeter de bodem van de tank aan te kondigen maar we halen een tankstation zonder dat er geduwd hoeft te worden.
Bij de lokale supermarkt boxen gekocht om alles beter te kunnen verstouwen.
De overgang tussen Nevada en Utah kenmerkt zich door totaal andere rotsstructuren en ietwat slechtere wegen. De natuur is weer overweldigend zodat je niet weet of je links of rechts moet kijken en dus maar lethargisch voor je uitkijkt. Tegen een uur of 4 komen we in Kodachrome State Park Verschillende fallus rotsen en rotswanden die rood/witachtig zijn. Wel mooi, maar ik had meer kleurverschil verwacht. Natuurlijk BBQ met steak en kampvuur. Morgen een hike. Lopen rare vogeltjes rond die chuka's heten.
Zaterdag, 8 september 2007
Het was weer koud vanacht, raar, overdag erg heet, 's nachts koud.
{12:00 Highway 12 scenic byway}
{12:35 Tacomameer}
{1445 Mile 96 en 98 North van Capitol Reef}
Om 06:00 opgestaan, gedoucht, ontbeten en om kwart voor 8 de trail op. Mooi en imposant en om deze tijd hebben we de hele loop voor ons zelf. De Bear Geyser loop overgeslagen vanwege de gladde en steile afdaling. Komen onderweg nog een stel tegen dat dezelfde route loopt. De uitzichten zijn mooi en je kijkt tegen de achterkant van Bryce aan.
Bijna aan het eind van de trail ontdekt San een slang onder een boom. 't Beest ligt keurig opgerold en laat zich rustig fotograferen. Het stel dat we eerder tegenkwamen repten zich terug toen ze hoorden dat er een slang lag.
Na even chillen en toileteren naar het Rangerstation om te ontdekken wat
voor slang het was. 4 Mensen vochten nu uit wat voor slang het was: een
ratler, een gopher (die rattles eet) een ander soort rattler, een tuinslang
of zoiets. Uiteindelijk bracht een dik boek uitkomst: En Mojave
rattlesnake, erg gevaarlijk, erg giftig en erg hier niet thuishorend; dus
hadden we iets unieks gezien en was het beest bijna door San op zijn kop
CENSUUR.
Anyway, we rijden weg en we kruisen de Paria river, bekend van een andere trip :-) die gereduceerd is tot een klein stroompje, pikken de 12 weer op en komen gierend tot stilstand op de Canaan Peak (9196ft) waar een grote groep mensen staat te kijken en te fotograferen. Wat een uitzicht! De stilte is zelfs overdonderend. Van boven is goed te zien dat Route12 wordt vergezeld door de Escalante river.
De kudde toeristen trekt verder en neemt op ieder viewpoint dezelfde foto's. "Didn't I see you before?"
Op de kruising van de 12 en 24 staan we voor de keuze: links of rechts. Links via de 72 noord of rechts $12.50 naar Hanksville en als Capitol Reef National Park bevalt, daar kamperen. Het wordt dus Capitol Reef.
Het spreekt niet echt aan en we komen zonder $12.50 te betalen in Hanksville omdat Capitol Reef niet echt wauw was. Weer een keuze: 24 Noord of 95 Zuid? 25 Noord naar Goblin State Park. Tja, op 1 mile van Goblin State Park was alles hetzelfde als de dagen ervoor, dus weer een 180º (later kregen we daar toch wel spijt van ). Het backupplan was Green River State Park. Overigens, de hele route vanaf Capitol Reef was niet minder imposant cq interessant dan Capitol Reef, alleen zag je hier geen toeristen.
*** We hadden al een paar keer op de I70 gereden en ons afgevraagd waar de eenzame wegen naartoe leidden en wat daar was; nu wisten we het, we kwamen vanaf zo'n weg ***
Green River was hetzelfde, maar dan veranderd :-). De twee oude tankstations waren vervallen en verdrongen door een grote truckstop en de goedkope motels hadden plaatsgemaakt voor een Best Western. Zelfs de muggen waren hetzelfde, maar dan anders. Het anti-muggenspil werkte perfect! Ze zoomden erop in en zochten een gaatje dat niet bedekt was.
"At what time does that train come by?"
"This morning at 5:30"
"Ok, that's not bad, almost time to get up"
"Yep"
Om 01:00 kwam dat verdomde ding voorbij en om 05:00 nog een keer.
Sunday, 9-9 2007 Green River - Fort Tuthill
Redelijk vroeg opgestaan, de I70 op, bij Brendel rechtsaf en de I91 richting Moab. De borden waarschuwen voor stofstormen, en dat hadden we gisteren al gemerkt, het was bijna onmogelijk en zeker zinloos om foto´s te nemen. Het is druk bij Arches en nog drukker bij Moab dat nu helemaal uit zijn krachten gegroeid is.
We maken een lunchstop bij de Hole in the Rock en nog een bij Wilson Arch en cruisen richting Goose Neck State Park. Ontzettend heet en nergens een plekje schaduw. Erg indrukwekkend, de uitzichten zijn bijna surrealistisch. Er valt zo ontzettend veel te zien dat je geneigd bent om kwalificaties te maken: Mexican Hat ziet er leuk uit maar Alhambra Rock valt weer tegen. Onterecht natuurlijk, maar soms is de natuur overweldigend. Switchen naar de I63 waar we bij Monument Pass Arizona binnenkomen. Komen er achter dat Indiaanse vrouwen nog steeds niet kunnen autorijden. (Navajo) Monument Valley is ook op afstand indrukwekkend en ook Hopi vrouwen rijden slecht. Komen door het rode gebied waar we een vorige keer in een stofstorm kwamen. Mikken op Fort Tuthill en boeken er voor 3 nachten.
Maandag, 10 september 2007 Flagstaff
Beetje in Flagstaff rondgelopen en een grote hamburger gegeten en verder niet zo veel gedaan behalve een (ondanks de informatie van de Tourist Information) JoAnn gevonden.
"Excuse me, do you know a JoAnn?"
"No, I'm sorry."
"Where they sell fabrics.."
Het toeristische deel van Flagstaff is erg toeristisch en trekt ons helemaal niet. Aan de andere kant van de spoorweg die Flagstaff doorsnijdt zijn veel kleine winkeltjes, kapperszaken etc hoofdzakelijk voor studenten. We vinden daar een drukke eettent (als het druk is moet het eten goed zijn) en bestellen hamburgers.
Dinsdag, 11 september 2007 Flagstaff
San heeft rugpijn; niet goed.
Goede slaapzakken gekocht en de rugzakken ingepakt en de auto re-packed.
Voorlopig plan:
- Vroeg op
- Via de 180 naar Grand Canyon
- Parkeren bij Bright Angel Trailhead
- Bus naar South Kaibab Trailhead
Een ietwat oudere Amerikaan komt naar ons toe: 'Are you German?" 'EXCUSE ME?' I'm sorry, when you spoke it sounded like German'De man betreurt oprecht de vergissing en we hebben aardige conversaties. Hij en zij, Helen en Bob, krasse 80'ers rijden rond in een groot formaat caravan en pickup met een kingpin beschermd door Little Buddy, een piepklein poedeltje met het hart van een herdershond.
Woensdag, 12 september Flagstaff
The day before......
Vroeg opgestaan om met Andrea the chatten. Voelt al beweging in haar buik, spannend!
Vandaag chillen en de laatste voorbereidingen.
Donderdag/Vrijdag, 13/14 september 2007
De hele trip van de Grand Canyon in en uit staat op: Down and Up
Volgens traditie gaan we naar Mc Donald die rond deze tijd alleen nog ontbijt serveert en geen burgers.
Lessons Learned?!
We dachten dat.... Jaja. De temperatuur was hoog (102º F) en er was geen bewolking. De trail was sterk versleten, en het stuk naar Indian Gardens was langer en steiler dan in herinnering en we waren 9 jaar jonger. Wellicht was het 1e plan via de Tonto trail beter geweest en zonder de wilskracht van San was ik er slechter aan toe geweest.
We douchen en bieren en worden uitgenodigd bij de "ouders" van Little Buddy om pie te eten. Krasse 80'rs die doen wat ze willen!
Zaterdag, 15 september 2007 Fort Tuthill
Spierpijn. Doen niet zo gek veel, en we willen vanavond naar het Lowell observatory.
's Middags babbelen we nog wat met de "ouders" van Little Buddy en wisselen adressen uit en we moeten vooral langskomen in Phoenix en wanneer komen we weer naar de USA? Een hartelijk afscheid en we gaan naar Lowell. Dat is niet helemaal wat we er van verwachtten, mede door de PR-film maar we zien door 2 verschillende kijkers Jupiter.
Om het knorren het zwijgen op te leggen gaan we naar Garcia's, een Mexicaans restaurant en San bestelt een Daiquiri. We bestellen, en de waiter vraagt lachend: "Are you sure? The portions are rather big" Volgen zijn advies en skippen 1 portie. Als het eten komt blijkt dat hij gelijk heeft: rather big, en het smaakt erg goed. Bij het dessert hetzelfde: "Are you sure? The portions are rather big". Tevreden verlaten we later het restaurant na een royale fooi gegeven te hebben.
Zondag, 16 september 2007
Om 06:00 op en 06:30 alles inde auto, we worden experts. San heeft geen spierpijn meer. Nog even terug naar Helen en Bob om nog een keer afscheid te nemen.
Rijden vanaf Flagstaff via de 89A naar Prescott. We zijn verbaasd over de uitgestrekte bossen en de rotsformaties. We ontbijten iets in touristtrap Prescott.
San heeft toch niet meer zo'n zin Joshua Tree en we gooien de plannen om. We gaan richting Yuma en proberen op Yuma Rec Area te kamperen; lukt niet, alleen voor campers. Dan maar door naar NAS El Centro. De benzinemeter geeft aan dat we bijna op benzinedampen rijden en we pakken de eerste de beste pomp en betalen $0.50 per Gallon te veel ten op zichte van de pomp die we drie minuten later zien. Slapen op NAF El Centro lukt ook niet; daar komen ze na een uur achter. Dan maar door richting San Diego. Daar had ik een paar jaar geleden een State Park in de bossen ontdekt en wie weet zou er nu wel plek zijn. Op de In-Ko-Pah road zien een schitterende zonsondergang bij San Diego. De controlepost van de Borderpatrol is nog volledig bemand en wensen onze paspoorten te zien. Nadat ze vastgesteld hebben dat we geen illegal aliens zijn mogen we door. We komen op het State Park terecht als het al pikkedonker is. Er is verder (bijna) niemand en ik voel mij niet helemaal happy, maar ja. Het jonge stel naast ons biedt ons als dank voor de hulp met de zaklantaarn een spelletje triviant en bier aan. No thanks,we willen vroeg slapen.
Het kampvuur doet het vrij snel aan na de kleine tent neergezet te hebben en nekken een paar biertjes. We trekken de tent aan en proberen te slapen.
Maandag, 17 september 2007
06:00 Ik word wakker na een onrustige nacht door een geluid van iets dat afbreekt. Ik sta op en vind het erg koud. Kan mijn fleece vest niet vinden, concludeer dat het nog in de wasruimte op Fort Tuhill moet hangen en sla een paar dekens om mij heen. Ik steek de sleutel in het contactslot en word begroet met de mededeling "There could be icy roads" gevolgd door de temperatuur: 32 º F! Erg koud dus.
We breken op en betalen $ 6 voor de moeite, het was geen $15 waard. Na het wegrijden bij het State Park, ergens ontbeten bij een originele mom and pops. Daarna naar San Diego en stops gemaakt aan de bij verschillende beaches, maar het is nog steeds erg koud. We volgen de coastal road en willen op Doheny State Beach vlakbij Los Angeles slapen.
Mocht je ooit denken dan wij ambtenaren hebben die alleen overtroffen worden door Duitse ambtenaren dan is de overtreffende trap een Amerikaanse ambtenaar. We zijn ongeveer om 10.00 uur bij Doheny State Beach en we moeten wachten tot 12:00 uur voor de verloting (!) van de plaatsen en daarna wachten tot 14.00 voordat we een tag krijgen en eindelijk onze tent kunnen opzetten. De verloting van de plaatsen was een feest op zich. Wij mochten als eerste een lootje trekken en het lot wilde dat we als eerste een plek mochten kiezen. Het onbegrip was groot toen we niet voor een Sea Site kozen maar voor een Inland Site. Niet zo dom als de wind van zee komt, toch? Maar Amerikanen hebben iets met water en een plek aan de zee is het summun. Eindelijk! De Beach. We zetten alleen de binnentent op want het zou niet veel kouder worden dan vannacht. Dan volgt er een voorstelling van iemand die twee uur nodig heeft om zijn trailer op de goede plek te krijgen. Hij negeert alle aanwijzingen en de aanwezigen nemen hun stoeltjes en slaan met een blikje bier in de hand dit alles gade.
Dinsdag, 18 september 2007
De wind draait en het geluid van de zee verdwijnt en de snelweg komt tegen de tent aan te liggen. Wel apart om vanuit je slaapzak de sterren te zien. We houden Los Angeles voor gezien en willen naar Kern River om te vissen.
Soms zit het mee, soms zit het tegen en als je East en West verwisselt rij je om. Maar daardoor zagen we downtown LA en kon San somewhere in nowhere na wat afdingen een Quilt-top kopen voor $75 bij een zaak in de desert die van alles en nog wat verkocht, van oude LP's tot oude legervoertuigen.
Nog een keer verkeerd gereden, maar eindelijk de 178 op waar meer Joshua Trees staan dan in heel Joshua Tree National Park.
Kern River State Park, Campsite ok, direct aan de rivier maar helaas, omdat de temperatuur van het water te hoog is, werd en wordt er geen forel uitgezet. Het is een basic camping, met een kraan en een toilet en that's it, en meer hebben we ook niet nodig.
Woensdag, 19 september 2007 Kern River
Om 07:00 in het water om te vissen, maar geen trout, wel een otter gezien. Vanmiddag zullen we noordelijker op de rivier gaan vissen. De buit bedraagt 1 forellen, niet veel, maar meer dan de anderen die ook bezig zijn. Kopen bij de lokale supermarkt van Kernville steaks die zo mals zijn dat ze gewoon wegsmelten op de tong: nog nooit zulk lekkere steaks gegeten! (en we hebben wat steaks gegeten in het land van Uncle Sam) Later op de avond heeft San het gevoel dat de fly over de tent moet. Wijs geworden om dit soort gevoelens niet te negeren het ding erover gespannen.
Donderdag, 20 september 2007
De fly was nodig, niet dat het hard regende, maar genoeg om nat te worden.
Pakken in, drinken koffie en tanken in Kernville en rijden noord naar Fairview, Johnsondale op weg naar de 100 Giants ofwel de "the walk of the 100 Giants", door Bill clinton (sjawel) tot iets bijzonders verklaard. Anyway, veel seqouias maar dan gratis en is zonder meer een aanrader!
We gaan dezelfde weg terug en gaan oost de 178 op naar de 395 noord tot aan Olancha. Oost de 190 op naar Death Valley.
Het kan ons niet meer zo bekoren: we hebben in de 11 jaar na de eerste keer Death Valley te veel andere mooie dingen gezien, bovendien is het zwaar bewolkt en vangen we een paar regendruppels op. Moeten $20 aan een elektronische Park Ranger betalen voor het genot van het park en besluiten in Furnace Creek te overnachten. Als we aankomen op de enorme campsite zien we een vosje. Het dier stuint een beetje rond maar voordat ik mijn camera heb gepakt is het in een burcht verdwenen. De ranger vertelde nog dat ze hier veel rondliepen, maar we hebben hem of haar niet meer gezien.
Vrijdag, 21 september 2007 Furnace Creek
11:35 "Het zou wel eens slecht weer kunnen worden.."
11:55 Alles stormvast gezet
12:33 Alles ingepakt, bijna weggewaaid!
Tot zover het "weerbericht"van de Ranger die zei dat het allemaal wel zou meevallen en dat het slechtste pas 's avonds zou komen. De lucht werd inktzwart en iets zei mij dat we weg moesten gaan. Het werd (zoals vaker) een crash-move. Eerst de slaapzakken, dan de matten, dan de tent en dan de rest.
We moesten met z'n tweeën aan de tent hangen om te voorkomen dat hij zou wegwaaien. De grote boosdoener was de regenflap waar de wind onder kon komen en San bijna de lucht in trok. Misschien had het vosje dit voelen aankomen?
Dus maar naar.....? Central en Lower California was slecht en er zou sneeuw kunnen zijn in Spring Valley. Dus maar richting Las Vegas, hoewel de benzinemeter daalde ver als we op een weg zitten die niet op de GPS staat. Pfoei, eindelijk benzine. "No, it never rains" vertelt de vrouw achter de counter en kijkt bedenkelijk naar buiten.
We komen in een stuk Las Vegas dat nog niet zolang gelden onontgonnen land was, maar nu gedomineerd wordt door highrises en shoppingcenters. Daar boodschappen gedaan en een bibliotheek ontdekt waar we kunnen internetten, want we moeten nog een hotel voor de laatste dagen hebben.
Eindigen die dag in Valley of Fire State Park met eten en een koelbox bier; hoe anders dan de eerste keer in '84 met de kinderen. Toen lag de campsite in een kom van rotsen, met een enkele kraan op een pijp waar warm water uitkwam en het toilet en ton in een huisje was. Maar we voelden ons daar meteen thuis, de rode rotsen hadden iets rustgevends en we zijn sindsdien nog een paar keer teruggeweest.
"They only expect a sprinkle of rain" verzekert een man die al langer hier staat. Voor de zekerheid de tent verzwaren met stenen.
Zaterdag, 22 september 2007
We hadden het zien flitsen in de verre verte, maar wat is afstand voor een depressie nietwaar? Zeker als je mensen kunt dwarszitten die denken dat er alleen een "sprinkle"rain kan vallen.
Het werd erg, behoorlijk erg, zeker toen de flits en de knal tegelijkertijd vielen. Tijdens een pauze in het onweer "komt er nog meer?" toch maar naar de auto en...... niets. Dus maar terug naar de tent en..... jawel daar begon het weer. Whatever! De tent hield en na 08:00 ligt de Valley of Fire in de mist, iets dat ze hier niet vaak zien.
Later op de dag San losgelaten in de Fashion Mall, exit 14b, net nieuw en dan al door San ontdekt!
Leuk al die elektronica in de auto. Het display geeft aan dat er lucht in de rechterachterband moet. Ge-internet en gekeken voor een hotel. Speedway Inn was niet helemaal wat San wilde.
Zondag, 23 september 2007 Valley of Fire
Weer naar Las Vegas, effe checken hoe laat we moeten inchecken. 04.30 uur dus! Pjoeh, erg vroeg! niet de moeite waard voor een hotel van zaterdag op zondag! Op het vliegveld staan we verbaasd over de drukte van de mensen die Las Vegas willen verlaten. Niet zo vreemd eigenlijk, want het weekend in LV loopt van donderdagavond tot en met zaterdagavond en vanaf zondagochtend begint de grote uittocht. Hebben besloten om de tent hier te laten en de bruikbare onderdelen er vanaf te halen. San leeft zich uit in de Fashion Mall en steunt de economie van Las Vegas.
Maandag, 24 september 2007 Valley of Fire
Gaap. Tien uur geslapen en er kon nog wel wat bij :-) Beetje wassen, beetje re-packen en het bier koel houden, life's a bitch :-)
De ranger snapte zijn eigen (betaal)regels niet, dus maar even uitgelegd. Het scheelde ons $6 en hij zat er nog een half uur over na te denken. Want als je kampeert hoef je niet nog een keer entree voor het park te betalen en dat wilde er niet helemaal in bij hem.
Dinsdag, 25 september 2007 Valley of Fire
Via de weg langs het lake naar de Hoover dam, tenminste, naar de nieuwe by-way die ze aan het aanleggen zijn. Spectaculair! Wat direct opviel was dat het water in Lake Mead zo'n 8-10 meter lager dan normaal staat. Tal van boothellingen waren afgesloten omdat je een boot te water moet laten en niet 10 meter moet laten vallen.
Woensdag, 26 september Valley of Fire - Vegas
De laatste nacht in de tent was dit. 3 weken aan 1 stuk gekampeerd en vanaf Flagstaff geen douche, een beetje behelpen maar verder fijn. Via de noord route langs het meer naar de I15 en naar Las Vegas.
We vereren Hotel Alexis Park met onze klandizie, en het ziet er prettig uit en is goed. We hebben een suite en wandelen ongeveer 20 minuten naar de strip.
Donderdag, 27 september 2007 Las Vegas
en een dag shoppen voor ons maar eerst naar Starbucks voor koffie en doughnuts en andere veel te zoete lekkere dingen.
De eerste stop wordt de outlet mall en daar draaiden ze toevallig 'the end of the innocence', het nummer dat ook gedraaid werd toen we een paar jaar geleden Andrea belden vanuit de Valley of Fire en ze ons vertelde dat ze een huisje had aan de Weegschaalstraat. Nu geen telefoontje maar een emailtje over de scan van haar baby; hoeveel is er wel niet veranderd in die afgelopen jaren - the end of the innocence -
Kopen bij REI de Foretrex 205 en bij Apple in de Fashion Mall de nieuwe Ipod. Tegen de avond gaan we terug naar Basspro en kopen met een kortingscoupon lage wandelschoenen en we zien Lou Ferrigno. Bij het afrekenen vraagt de verkoper of we het kortingsbonnetje van Silverton nog willen hebben. "?" "It gives a 2 for 1 buffet at Silverton". Why not!
Het buffet kost voor ons samen $ 15.50 en is aanzienlijk beter dan dat in Sahara. Na het diner terug naar het hotel waar de voorbereidingen voor een echt-en-authentiek-huweljk-Las-Vegas-style in volle gang zijn. Nep coniferen, een spreekgestoelte met verlichting die je bij rond de kerst ziet en wat stoelen.
Om negen uur precies het flitshuwelijk met scheidingsgarantie gezien. Het werd voltrokken door de oudere zuster van Eucalypta en was in 7 minuten voorbij, inclusief tranen van de moeder van de bruid.
Vrijdag, 28 september 2007
Weer naar Starbucks voor koffie en doughnuts en andere veel te zoete lekkere dingen.
Las Vegas nog een keer doorkruist op zoek naar een Wallmart, maar die we vonden had niet dat wat ik zocht. Verder niet veel gedaan. San lag aan de pool en ik op de bank met een Milwaukee Best.
Morgen wordt het een lange dag. We kunnen op zondag om 04.00 uur inchecken en we vinden de korte tijd niet de moeite waard om een hotel te nemen. Dus om te beginnen naar de Galleria at Sunset waar ongeveer alle winkels die we maar nodig hadden kunnen hebben bij elkaar zitten. Terwijl ik dit schrijf in de Foodcourt valt weer op dat Amerikanen nog steeds niet met mes en vork kunnen eten. De vork volledig omklemt met de linkerhand en in het eten steken alsof het nog zou kunnen weglopen. Toch wel een knap volkje, of ze eten, drinken of telefoneren en de slimste doen dat allemaal tegelijkertijd. Wellicht denken ze dat ze met bellen calorieën verbranden.
De man die nu naast mij zit te eten is van de soort die al helemaal niet gelooft in het gebruik van een mes en prikt alles gewoon aan zijn vork. Deze wordt af en toe neergelegd om met een tandenstoker de restjes van tussen zijn tanden naar zijn keel te dirigeren.
al 6 uur en 36 minuten en 22 seconden op.
Na de Galleria at Sunset naar een park gegaan en wat gelummeld en wat bier gedronken. Tegen de avond naar de strip en naar de film, The Bourne Ultimatùm, geweest. Omgekleed in de parkeergarage en maar naar het vliegveld.
De vakantie is voorbij. 62 uur en 27 minuten na het opstaan maandagavond naar bed.
Highlight: Zonder meer de steaks aan de Kern River.
