Back  Home Google Map

 

 

Aangepast zoeken

 

 

Licht. Heb naar buiten gekeken en zie naar tevredenheid in het oosten de Rockies liggen met sneeuw op de toppen. Het zal  wel koud zijn in het noordelijke deel van onze trip.

Zaterdag, 26/05/2001

De slordige planning wordt meteen afgestraft! We willen kamperen in Denver maar mooi pech! Het is Memorial Day weekend en iedereen gaat er op uit. Langer in het motel blijven is niet direct een optie en we volgen het oorspronkelijke plan maar nemen een verkeerde weg door het missen van een afslag. Het brengt ons langs Central City waar indianen wraak op de blanke man nemen door een stel casino's neer te zetten waar de 'blanke man' mag gokken en zijn geld mag achter laten maar geen bier mag drinken; wraak is zoet. We beperken ons tot een hamburger en gaan verder. Het geplande  State Park, Golden Gate Canyon SP is vol, natuurlijk, door Memorial Day en we komen terecht op een campsite van het National Forrest. Dat de campsite een primitive is, stoort ons niet, de staek en de six-pack smaken goed.  Met het invallen van het donker begint het ook knap fris te worden en als we de volgende ochtend met een knallende hoofdpijn wakker worden realiseren we ons (te laat) dat we erg hoog zaten.

We dalen af naar Nederland, CO, zien  antique shops (prullaria dus) en een fly fishing shop. De boodschappen willen we doen bij Sam's, een soort Makro, maar dan groter. Het lidmaatschap kost $35 en ze hebben vestigingen over de hele wereld verzekert het meisje achter de kassa ons. Yeah right!  Alleen de USA en China.

Zondag, 27/05/2001

Ik word wakker en word meteen geplaagd door de keuze of ik eerst koffie zal maken of eieren koken. Beslissingen! Iets waar ik 6 weken niets te maken wilde hebben. Mijn lieftallige eega vindt dat ik beide branders moet gebruiken en dus geen beslissing hoef te nemen. Thank God! Ik beslis dat ik het hier mee eens ben. Na het ontbijt maken we de obligatorische foto bij het bord 'Nederland' en voelen ons weer helemaal thuis. Onderweg stoppen we bij een meertje waar de forellen bij je voeten zwemmen, maar ik kan daar niet vissen omdat ik geen license heb. Een schrale troost is dat niemand iets vangt. We rijden door naar het Rocky Mountain SP. Een brand bij de gate, de regenbuien en de bergen doen ons besluiten door te rijden. We rijden verder richting Wyoming en we zien links en rechts van ons regen.

We hebben onze zinnen gezet op Warren AFB om daar te overnachten.  De vrouwelijke corporal bij het visitor center is in totale staat van verwarring; dit heeft ze nog nooit gezien en meegemaakt. Buitenlanders die Amerikaans spreken, met een Amerikaanse auto rijden en een Tag hebben die ook door de FBI wordt erkend?  Na een half uur of zo kunnen we eindelijk de basis op die duidelijk uitgestorven is door het Memorial Day weekend.  We checken in bij de Inn en krijgen room 2102. Room 2102? Een heel gebouw in de koloniale stijl met 8 suites. Suite? Jawel! Kamer, slaapkamer, badkamer en dat voor $29.  Jammer genoeg is op de basis alles dicht en we gaan naar Cheyenne om iets te eten. We happen een burger maar kunnen ons niet door de cola werken omdat San de liter uitvoering had besteld. We winkelen in Cheyenne en we vergelijken wat prijzen van Palms en duiken Circuit City in waar een behulpzame verkoopster van 200kg ons helpt.

"But why do you want a Palm?"

"Is there anything else?"

"Yes, HP".

Die had weer allerlei voordelen boven de Palm en kon CF cards lezen. We komen overeen dat als ze de software geïnstalleerd krijgen we hem direct kopen. Het duurt bijna een uur voordat het lukt, maar we gaan met een PDA de deur uit.

Maandag, 28/05/2001

Een kramp in de schouder van San doet ons vroeg wakker worden en we merken dat we nog niet over de jetlag heen zijn. We nemen wat foto's van de huizen, checken uit en vullen de tank op het veld.

Noord van Cheyenne gaan we de plains op. Miles and miles van alleen maar gras. Het is allemaal erg vlak maar na een poos wordt het afwisselender, voorzichtig wordt het van vlak via lichtgolvend naar iets ruiger met meer bomen.

Een klein bordje geeft aan dat we South Dakota binnen komen, aan het landschap was het nog niet te merken. We rijden de Black Hills binnen en dat is beduidend anders. De bergen zij niet zo hoog als in Colorado (anders was het natuurlijk de Black Mountains geweest) maar het doet prettig aan. Op afstand zien we het Crazy Horse monument liggen en we vinden dat het er van dichterbij niet beter op zal worden  alleen duurder.

Van te voren opgezocht dat we naar Lost Dutchman willen. De campground ligt er verlaten bij op de camp host na. Het uitzicht over het meer is schitterend. We rijden rond Deer Creek en tuig de vliegenhengel op en vang binnen een minuut )zonder license  mijn eerste forel met een zelf gemaakte Red Tag en daarna nog vier. Het bevalt hier wel, maar de campground is te verlaten. We kijken in Hill of we er kunnen overnachten. Dat kan, maar een simpel hotel-met-auto-voor-de-deur kost $58. Dan hebben we een ingeving en kijken op de Militairy Living Map. Yes! De enige facility in deze staat ligt boven Rapid City en is Ellsworth AFB, de basis voor de B1.  Bij het visitor center hebben we grote moeite om duidelijk te maken dat Nederland een land is en deel uit maakt van de NATO. We grijpen een telefoon en bellen naar de Inn om te vragen of er nog lodging is en het antwoord is negatief. We vragen en krijgen toch een pasje om de basis op te gaan en rijden naar de Inn en dan blijkt dat er nog genoeg plaats is. We boeken meteen voor twee nachten, rijden terug naar het visitor center en vragen een pasje voor de auto aan. We winnen deze veldslag en eten tevreden bij McD een burger. Terwijl we een hap nemen wordt het opeens erg donker gevolgd door een brullend lawaai: een B1 in take-off.  De kamer is ook weer een suite en deze keer $13.50, zo hebben rangen ook nog hun voordeel :-)

Dinsdag, 29/05/2001

We shoppen een beetje en kopen een visvergunning; 1 dag $13,  net zo veel als de kamer. We mogen ook in de dining hall eten en het is meer dan uitstekend.

Woensdag, 30/05/2001

Kwart over 5 en San staat op om te douchen. KWART OVER VIJF?!  "Ik dacht dat het later was."  We ontbijten in de dining hall en gaan richting Mount Rushmore. Vanaf de weg is het goed te zien maar we gaan toch het terrein op. Aardig, maar niet zo groot en imposant als verwacht, de cover van Deep Purple in Rock is mooier. We gaan vissen en ik hou op met tellen na de dertig, tevreden over mijn vliegen en mijn techniek. Volgende visplek is Silver maar daar lukt het niet echt op de vlieg, ik schakel over op d elepel en verschalk 2 grote (50 cm) forellen. De keuze die San had gemaakt voor de visplekken bleek uitstekend te zijn. Op een voorgaande trip hadden we een boek gekocht over forel vissen en goede plekken om dit te doen. Dit boek en de route werd door San gecombineerd en het leverde de meest mooie plekken op om te vissen.

Donderdag, 31/05/2001

Met tegenzin verlaten we de suite en gaan terug naar Wyoming via de toeristische route (er was geen andere) naar Devils Tower. En somewhere in nowhere was er weer een wegopbreking en moeten we op de pilot-car wachten omdat je anders zou kunnen verdwalen. We komen in gesprek met de flag girl en komen er achter dat haar overgrootouders uit Noorwegen komen, zij in oost-Dakota studeert, vlakbij Devils Tower woont en $10 per uur verdient.

Devils Tower is een grote lava puist die eenzaam omhoog staat te wijzen. Er is natuurlijk een telefoon en maken een belletje met onze prepaid kaart. Kijken rond en op de kaart en besluiten naar Montana te gaan en komen bij een gigantische dagmijn terecht. Een stukje verder ligt Tongue River Reservoir State Park aan een groot meer met erg veel vis en kost ons $12.

Vusvergunning? "Yes, but I only have a yearly permit and I'm out of the two-days". Hoe mooi het hier ook is, een jaar willen we niet blijven. Aha! Iemand van het Wildlife and Fishery Department . "Sorry, I'm out of two-days passes" "But, I will only effe vissen, catch en teruggooien". "Well..."  Als puntje bij paaltje komt blijkt dat als ik een paar dollars schuif dan mag ik vanavond vissen. Dat dus niet. De rest van de avond worden we uitgelachen door de vissen die boven het water springen. We liggen nog steeds op schema voor wat dat waard is. We nemen een paar whiskeys en staren in het kampvuur.

Vrijdag, 01/06/2001

"Al sla je me dood" zo heet het hier volgens San. Het blijkt Sheridan te zijn.  Terug in Wyoming en een ontbijt bij McD buiten in de zon. Hier zie je ook weer het 'gewone' Amerika.  Alles is weer een beetje gereorganiseerd, alles heeft een vaste plek in de auto gekregen en we realiseren ons dat we al een week  onderweg zijn. We vinden een mooi plekje aan de Tongue River verscholen tussen de bergen en vang 3 rainbows met de lepel. Verder op weg naar Cody. Helaas San's Indian Wheel gemist. We slaan onze tent op in Buffalo Bill State Park waar eeeerg weinig te zien en te beleven is maar verder goed is. 's Nachts begint het eerst zachtjes te waaien en als ik naar buiten kijk komt er een pikdonker zwart front uit het westen onze richting op. We doen een crash-inpak*,  schuilen in de auto en een kwartier later is het weer alsof er niets aan de hand was en we zetten de tent weer op en slapen verder.

Zaterdag, 02/06/2001

Vroeg ingepakt en naar Yellowstone gereden. Voor de ingang van het park ontbeten in de Lodge.

Yellowstone....... tja. De Mammoth Springs waren uitgesprongen, de geiser stond op een waakvlammetje, Old Faithfull was niet echt faithfull meer en de rest van het park zag er uit als een doosje  afgebrande lucifers. Alleen het beginstuk vanaf de oostkant (Cody) was mooi en daar waren waarschijnlijk ook alle beren heen gevlucht want volgens de bordjes mocht je alleen hardsided kamperen. Enigzins teleurgesteld laten we het park achter ons en eten een nieuw soort friet bij McD en laten uren lang vieze poepies. Voordat we het ons realiseren zijn we in Idaho en zetten onze tent op in Henrys Lake State Park en kopen een fishing permit voor twee dagen en dat was de goden verzoeken zou later blijken. We zitten met een blikje bier te kijken hoe een Amerikaan in een schreeuwend shirt zijn boot te water gaat laten. Alles gaat bijna goed, totdat de boot iets sneller dan geplanned de trailer verlaat en met een tiener meisje wegdrijft. Als er 1 ding is dat tiener meisjes in Amerika kunnen, dan is dat gillen. Waarschijnlijk wordt ze  dat geleerd op de lagere school.  Het meisje gilt en schreeuw terwijl de boot nauwelijks meer dan twintig meter verderop dobbert. We trekken nog een blikje bier open en bekijken het met plezier. 's Nachts begint het erg hard te waaien maar de tent houdt het.

Zondag, 03/06/2001

De ochtend was niet veel beter dan de nacht. Het regende en de donkere wolken doen niet veel goeds vermoeden. Rap ingepakt en gedoucht en dan maar naar het volgende doel van de reis: De wereldberoemde vliegvis wateren van Henry's Fork. NOT!  De regen was overgegaan in sneeuw die nu horizontaal komt. We moeten dus nog zuidelijker, bummer, want hier had ik mij echt op verheugd. Jammer, maar helaas.

Via Idaho Falls en Pocatello richting Utah. Op de grens staan we in een file vanwege een zwaar ongeluk en zien de live uitvoering van 911. We maken een praatje met een vrouw met een rode(!) collie die Buddy heet, 10 weken oud is en graag tegen San leunt.  Als de weg vrij is gaan we van de I15 af om terug Idaho in te gaan om in Bear Lake te gaan vissen, want ik heb nog een dag op mijn permit. Niet dus. We rijden via de 89, Logan, Garden City en zien de bui al hangen, letterlijk dan wel te verstaan. Afgepist rijden we hetzelfde stuk terug en gaan naar Ogden, Hill AFB. Hoe lastig het op andere bases soms was, zo makkelijk is het hier. Onze gedwongen vlucht door het weer heeft er nu wel toe geleid dat we de vliegshow op Hill wel kunnen vergeten, geen zin om een kleine week hier te wachten.

Maandag, 04/06/2001

Dit is een van die dagen dat je niet weg lijkt te komen. We drinken koffie (of zoiets) in de doughnut shopen we shoppen wat in de PX. San koopt een paar truitjes en rond de middag draaien we de 80 op en rijden langs eindeloze zoutvlakten.

Rond half 5 komen we bij Wendover dat deels in Utah ligt en deels in Nevada en de eerste casino's doemen op. We happen er een Subway en informeren  naar fishing permits. "Fishing Permits?", de vrouw kijkt me verdwaasd aan. "You're the first one to ask." Dat heb ik wel meer vertel ik haar, maar dat snapt ze niet. Laat het mens in een totale staat van ontreddering achter en rijden de ALT 93 op. Niets, helemaal niets, voor zover je miljoenen jaren oude rotsformaties niets kunt noemen.  We gaan richting Ely en daarna richting Cave Lake State Park en klimmen het grote niets in. De GPS vertelt dat we op 7000 voet zitten. 7000 VOET?! Chips. Mooi SP aan een meer. De camp host vraagt vriendelijk of hij in de ochtend onze pols moet komen voelen. Que?  Het vriest hier 's nachts. Oja, dat war er met 7000 voet. Heel fijn.

We vissen wat en vangen wat forelletjes en steken het kampvuur aan. Klopt! Vuurkant 20º C, achterkant ook 20º maar dan in Fahrenheit.

Dinsdag, 05/06/2001

We ontdooien en gaan weer het Grote Niets in richting Pioche.

Nu eerst een fishing permit!  Volgens een local heeft Tilly's gasstation deze. Drie dagen aub.  "You don't have a social security number?" Holy Moly. "Yes, die heb ik niet". Weer een Amerikaan in staat van ontreddering. Moet niet te vaak gebeuren anders worden we het land uitgezet.

We eten een echte    hamburger in het wereldberoemde (?) Silver Cafe en doen noodzakelijke boodschappen. Doel is het Echo State Park, dit valt tegen en we rijden door via een back road naar Spring Valley. We voelen ons hier de eerste mens die hier komt, maar na een bocht is een bar en casino. Leve de civilisatie.  Het wordt enigszins verwarrend: het State Park heet Spring Valley State Park en de campsite Horsethief Gulch Campground en valt ook weer onder BLM. We nemen dit omdat ze hier douches hebben. Klopt, alleen nu even geen warm water.

Een mooi meer met een steiger. Zetten de tent op en gaan vissen. Ik vang veel meer dan de Amerikanen die vol ongeloof staan te kijken dat ik ze terugzet. (Veel van hen komen special uit Las Vegas hierheen om te vissen en ze mee te nemen om te eten) Het aantal stijgt naar 40 en schuchter gaan een paar van de Amerikanen over op kunstaas ipv dat kneedbare spul in de meest vreemde kleuren. Later op de avond vang ik ook nog een kleine karper.

Een meisje van een jaar of tien dat de hele dag met haar broer en haar vader (die zelf niet aan vissen toekomt) rondhangt, vraagt of vliegvissen moeilijk is. Steekt meer achter natuurlijk. Of ze het morgen zelf eens wil proberen? Een enthousiast geknik zegt genoeg.  De forellen  die we morgen zullen vangen zullen we op de BBQ klaarmaken en opeten, maar eerst vangen en slachten. Voor het schoonmaken van de vis ben ik voor de vakantie naar de lokale forellenvijver gegaan, wat van die dingen gevangen en aan de eigenaar van de vijver gevraagd hoe je die beesten doodt en schoonmaakt; viel eigenlijk wel mee. Die avond genieten van Yukon Jack bij een knisperend kampvuur.

Woensdag, 06/06/2001

De douche in de mannenafdeling van het toiletgebouw werkte en gaf warm water, die bij de dames niet :-)  "Are you leaving today?" vraagt de vader van het meisje dat wilde leren vlegvissen. "No". Het meisje was vol van het vooruitzicht van het vliegvislessen en had haar pa gekgemaakt. Na de deels mislukte douchepogingen flansen we een ontbijt in elkaar van eieren, ham en koffie.

Dan beginnen de pogingen om het meisje en het jongetje wat bij te brengen waarbij het meisje er meer gevoel voor heeft dan haar broer en laat na twee uur twee nieuwe verslaafden aan vliegvissen achter. Het meisje vindt het 'leuk' en de jongen vindt het 'cool'.

Opmerkelijk is dat nu veel meer Amerikanen nu met spinners en lepels vissen in plaats van de gekleurde stopverf. Om te laten zien dat het gisteren geen toevalstreffer was vang ik nog een forellen en 2 karpertjes die hier niet als 'vis' gezien worden omdat ze niet smaken. In de middag zakt de vangst voor het eten in en ik kom maar met 4 forelletjes terug bij de tent na ze schoongemaakt  te hebben. Geen culinair hoogstandje, maar wel een zelfgevangen maaltijd.

Donderdag, 07/06/2001

Even terug naar Pioche in het Silver Cafe, est 1907.  De waitress vind mij op Paul Mc Cartney lijken en ik ben vereerd. We hebben een stevig ontbijt met scrambled eggs, ham, rye toast, orange juice, beans en we kunnen de hele wereld weer aan.

Alt 93, een schier eindeloze weg in het Grote Niets. De radio meldt: "KZBZ, we'll play oldies until they make something better..." en draait alsof het op verzoek is Radar Love van de Golden Earring. Het nummer had niet toepasselijker kunnen zijn in deze setting.

"Yes, we hebben plaats voor drie, oeps, nu nog maar twee nachten". Ok, na 15:00 de sleutels ophalen. Dan blijkt dat we toch drie nachten kunnen blijven á $13.50  We zijn nu op Nellis AFB en we voelen ons weer thuis, alleen hoef ik nu niet te werken.

San heeft vrij veel last van steken door ongedierte aan haar been opgelopen op de campsite en kan nauwelijks lopen. We gaan toch naar PX en kopen de dingen die we wilden hebben, daarna naar de Walmart en San heeft een paar quilt-koopjes.

De pijn van de steken wordt erger en ik geef haar een anti histamine tablet. Het verbetert en we gaan Vegas in.

Vrijdag, 08/06/2001

San heeft een slordige 6 uur doorgebracht in een shoppingmall en ziet er moe maar tevreden uit. 's Avonds naar Fremont, lekker gegeten en de Fremont Experience (weer) bekeken, het is en blijft een spektakel.

Zaterdag, 09/06/2001

Vandaag lekker chillen, de kinderen bellen met de prepaid card, een beetje zwemmen op de basis, shoppen in de PX en een horloge gekocht, in de stad verder shoppen en eten in Mandalay Bay, maar..... 2 pilsjes voor $10?  Het was dus niet helemaal een chill-dag en we komen op ons tandvlees op de kamer en we sluiten de dag af met Magarita's.

Zondag, 10/06/2001

We hebben een groot deel van de dag liggen pitten, rusten nu uit van een paar nachten niet goed slapen of zijn we nu pas echt op vakantie? Op de een of andere manier ben ik nog niet aan Paria toe. Gek eigenlijk of je aan zoiets toe kunt zijn. We blijven hier nog twee nachten en dan gaan we op dinsdagochtend weg. We houden angstvallig the Weatherchannel in de gaten en we zien een massive flood in de Houston area; 25inch in  dagen.

In de commisary kopen we vlees voor een picnic in de Valley of Fire. Het is er nog steeds indrukwekkend en doen een mini hike naar de mousetrap. Het vlees smaakt goed en we gaan vlak voor het invallen van de duisternis weg en zien geen jammer genoeg gen coyotes zoals de vorige keer. De weg via Lake Mead is net zo indrukwekkend als vanaf de Las Vegas kant naar de Valley of Fire zo niet mooier en we zien hem nu eens bij daglicht.  We gaan Sam's Town en we vergokken er $20 en drinken Bud Lights.

Maandag, 11/06/2001

Om  05:45 opgestaan in de hoop om de take off van de eerste wave* te zien, jammer dan, vandaag dus niet. Haal bij d eBurger King (die op iedere basis aanwezig is) koffie en werk mijn dagboek bij op de picknick area. Voel me een stuk rustiger en heb het werk van mij afgezet.

Vegas blijft boeien,maar wordt steeds pompeuzer. Grotere hotels, grotere thema's maar de casino's lijken leger. Las Vegas is nog steeds de snelst groeiende stad in de USA, maar ik denk dat het eens ophoudt of implodeert.

07:00 Nog steeds geen wave en ga maar de kamer verlengen en een ontbijtje voor San halen. We vervolgen de dag met een beetje shoppen en een all-you-can-eat-lunch bij de New Frontier*. En later op de dag een beetje dronken geworden van de margarita's en de whiskey.

Dinsdag, 12/06/2001

Leaving Las Vegas, hmmm, lijkt mij een mooie titel voor een film die ik ooit zou willen maken. Boodschappen doen, tanken en weg. Door Zion heen dat nog steeds even mooi is maar deze trip niet op het lijstje staat. Ah, Paria! Mooi, maar een harde wind geeft het gevoel dat de natuur alles even aan het zandstralen is. De tent is zo opgezet als een regenbui ons voorbij lijkt te gaan, maar dat ding maakt een soort van een bocht en komt op ons af maar voordat het bij ons is, is het al leeg geregend.  Maar het is zo stoffig dat onze matjes op schuurpapier lijken.

Omdat canyons normaal lager liggen of aan het eind van een gebergte is altijd het gevaar aanwezig van flash floods, er komt dan zoveel water door de canyon met een kracht die onvoorstelbaar is en alles op zijn weg meesleurt. Het probleem is dat het vlakbij de canyon mooi weer kan zijn en dat het 30 mijl verderop regent en het probleem is daar. Daarvoor hangen er bij dit soort canyons (die normaal droog zijn en populair zijn bij hikers) borden met de regensituatie rondom de canyon. Dus fluks naar het rangerstation om naar de situatie te informeren`. Wat schetst onze verbazing: het rangerstation onbezet en op een mededelingenbord weersinformatie van twee weken oud! Waar is nu de Amerikaanse Gründlichkeit?! 

Woensdag, 13/06-2001

De hike de Narrows in duurde ongeveer 5 uur. Het is  bijna surrealistisch om hier te wandelen, het begint wijd met een klein spoortje water in het midden van de canyon, dan wordt het smaller en alsmaar dieper en de rondingen van de rotsen wordt alsmaar gladder en ronder, wat water, zand en gruis al niet kunnen doen. Grote boulders die her en der verspreid liggen benadrukken nog meer de kracht van het water. Het weer is ons goedgezind, bewolkt en niet te warm en we hebben dus teveel water bij ons. We komen bij een smal stuk en lopen daar een stukje en ons gevoel zegt ons om  om te draaien en terug  te lopen. Op een uitstekend stuk plateau zien we graffiti uit de 30'er jaren van een groep mensen die hier overvallen werden door het water en hier dagen gezeten hebben.

Dus om half twaalf de canyon uit en de zwarte wolken in de verte liet het er erg dreigend uitzien, misschien was het volgen van ons gevoel toch niet verkeerd.  Als het regent hebben we dus ook niets te zoeken in Lees Ferry. Bij Page hebben we de keuze, 89 naar Flagstaff of de 98 naar Four Corners.

*crash-inpak: haast,  eerst de slaapzakken veilig stellen, dan de zelfopblazende matten, de brander en koelbox en dan de tent.

*wave: een formatie van (in dit geval) vliegtuigen, op Nellis zijn de waves vele malen groter dan dat wij gewend zijn.

*New Frontier: Een casino in LV dat bestond van 1942 tot 2007.