Donderdag, 28 mei 1998
Het begin en het einde; het einde van maanden van voorbereiding en het begin van een zes-weekse vakantie. Donderdagochtend kwam het onverbiddelijke signaal dat het wachten was afgelopen en dat de dag waar we naar hadden uitgezien was aangebroken. Het was voorbij met 'nu nog 300 dagen' of 'nu nog net zo lang als dat de vakantie duurt. Enfin, het begin van de 5de trip naar het land van Uncle Sam, de trip die geplanned was om de dessert in bloei te zien en er mee eindigde 'dat het toch wel leuk zou zijn om de 4th of July te vieren.'
Goed, 5 uur dus. Sander was er ook en dat scheelde 1 keer naar het station rijden. Arthur was er niet en dat was jammer. Koffie gedronken en af naar het station. Om half zeven de trein in, zwaai zwaai naar Andrea en Sander en om negen uur op Schiphol. Om 10 uur konden we inchecken. Reeds hier was de veiligheidsparanoai van de Amerikanen te merken. De koffers werden doorgelicht om te zien of ze gezond waren en je moest verklaren dat je zelf je koffers had ingepakt. Het vliegtuig was een 777 en geen 747 met personal video, de reden dat we eigenlijk met United vlogen en niet met KLM! De vlucht was voorspoedig. Na een uurtje of 7 stonden we op Dulles Int. Door de onvermijdelijke immigration control naar de bagage claim waar het meeste van onze bagage al klaar stond. Onze bagage werd nog een keer doorgelicht om er zeker van te zijn dat alles gezond was en we konden de bagage inleveren voor Houston. Twee uurtjes wachten in het gezelschap van Amerikanen die meteen allerlei ´things to see´vertelden en off to Houston. Daar hadden we ook snel onze bagage en dus het einde van de zorg van ´als alles er maar is en niet in Hawaï staat´. Op weg naar Hertz waar de chauffeur van de shuttle bijna een hartaanval kreeg toen ik ging staan terwijl de bus reed.
De auto was binnen 5 minuten geregeld maar wel bleek dat er geen extra verzekeringen konden worden afgesloten door een dispuut met de State of Texas. Dit was al negen maanden aan de gang en dat hadden ze zelfs in Nederland moeten/kunnen weten. Ons transport voor de komende weken is een beige Taurus die eigenlijk vindt dat een auto moet rijden en met tegenzin snelheid vermindert als je het gas loslaat.
Laatste stop voor die dag was het hotel wat we na wat kleine omzwervingen toch vonden. Effe opfrissen en een pilsje
happen aan de bar. Daar stond een opgewekte zeer rondborstige Cathy die ijsgekoelde glazen vulde met iets wat ze daar aanduidden met bier. Na 2 pilsjes lieten we de bar voor wat ie was en probeerden te gaan slapen. Het waren meer dutjes tussen de toiletbezoeken door± al het vocht moest en zou eruit. Het werd vanzelf 6 uur en rond een uur of zeven zaten we aan het ontbijt, lekker en een goede start van de dag.
Vrijdag 29 mei 1998
Na het ontbijt omgepakt en onderweg naar Brazos Bend. De bedoeling was om de eerste dag meteen naar een outdoor shop en een K-mart om wat spullen te kopen. Hoe we ook reden {we verdwaalden zelfs opzettelijk)pas na een uur of wat vonden we een K-mart en kochten wat spullen. Outdoorzaken waren niet te vinden. Door naar Brazos Bend. Via Farm Roads, Country Roads en andere wegen waar je 70mijl/uur mag rijden door een groen stuk Texas. Brazos Bend State Park ligt (hoe kan het ook anders) aan de Brazos. Als je binnenkomt wordt je gewaarschuwd voor Ali-gators (sorry Ali) en snakes. Nou, daar had je het minste last van. Het wildlife daar werkte in ploegendienst! Eerste onschuldige lieve eekhoorntjes, daarna hele kuddes herten en daarna de alles-stelende-hondsbrutale ragoons. Maar het meest opmerkelijk was de Americanus-Luxeus. Het komt in een klein formaat verhuiswagen, en als het gaat ontladen komen e rkinderen, een hele batterij koelboxen, containers, fietsen en als klap op de vuurpijl een ventilator te voorschijn. Jawel, een groot formaat fan, want het is toch wel warm in het bos. En... het is er donker, dus wordt electrische verlichting aangelegd. Maar om het echte outdoorgevoel te hebben wordt de koffie op de 'good old Western' manier gezet: vuur in de bak, water en koffie in d ekan en pruttelen maar, kompleet met het traditionele handverbranden-aan-die-rotkan. Tegen de avond nog een wandelingetje gemaakt en twee alligators gezien (80cm) De racoons deden hun werk en jatten bij de buren een hele zak met marshmellows.
Zaterdag 30 mei 1998
Via de binnenlanden van Zuid Texas richting kust. Erg groen en vochtig, ze verbouwen er zelfs rijst. Naar Mustang Island State Park een gratis ferry. Het State Park was vol. maar er was nog plaats op de beach. OK, op naar de beach. Met je auto het strand op en waar het bevalt zet je je tent neer. Aardige plek, links van ons 500 meter niemand en rechts 100 meter, redelijk veel privacy. Vreemd gevoel om het water, de Golf van Mexico, in te gaan wat lekker warm is. Beetje gebadderd en geluierd. 's Avonds nog een dolfijn gezien.
Zondag 31 mei 1998
De weg naar Laredo was saai. Het werd hier veel droger en dorder. Het zag er wel leuk uit (laredo) maar het was er erg rustig zodat we besloten om maar ergens anders naar Mexico te gaan en nu door te rijden naar Garner State Park. Tegen alle verwachting in was hier plaats zat. Maar rampspoed en tegenslag!! Dry district en de dichtsbijzijnde plek waar ze bier verkopen lag 30 mijl achter ons. Helemaal slecht omdat we hier twee nachten blijven. Twee honderd meter van onze tent vandaan loopt een rivier die nu nog vrij laag ligt maar lekker warm water heeft. Iemand vertelde ons dat er 's avonds op het plein dansen was en dat je zelf een stoel moest meenemen. Erg gezellig. Rond een grote boom bij een consession stand was een halve cirkel waar iedereen omheen zat. Binnen stond een jukebox waar ieder z'n keus kon maken. Relaxed sfeertje en wij hebben zelfs gedanst. Oja! Tegen de middag naar huis gebeld en je staat eigenlijk verbaasd over de kwaliteit van de verbinding vanuit een gat ergens in Texas naar een wereldstad als Enschede. Thuis scheen alles goed te gaan, ze aten pannenkoeken (what else?!) envolgend weekend gingen met z'n vieren naar Scheveningen.
Maandag, 1 juni 1998
Nog een dag in Garner State Park en dan morgen naar Del Rio across the border. Vandaag staat een hike op het programma. Viel een beetje tegen, de route en de kaart klopten niet, maar toch nog twee en een half uur gelopen. Ging goed en we hadden niet echt veel last van de warmte. Beneden bij de winkel een autoband gehuurd en lekker afkoelen in de rivier, nou ja afkoelen, het water was 29ºC. Maar wel lekker relaxed om je af te laten zakken op de rivier. Nadeel: teruglopen met de band in je hand.
Dinsdag, 2 juni 1998
Del Rio; daar zijn we dus niet de grens overgegaan. Je moet de wagen parkeren en dan met een taxi de grens over. We besloten om door te rijden naar Balmorhea State Park via Mc Donald Obsrvatory. The observatory Star Party was om 21.30 's avonds en die moesten we laten schieten omdat we eerste naar Balmorhea wilden. Dit bleek plaats zat te hebben en na de tent opgezet te hebben zochten we eerst het water op. Koud hé?! Na de Golf van Mexico en de Rio Frio was dit water, dat uit een bron komt, erg koud. 's Avonds heerlijk steaks en corn gemaakt. San erg verbrand.
Woensdag, 3 juni 1998
San is nog steeds erg verbrand. Onderweg naar El Paso begon het ´ik heb benzine nodig´ lampje erg nadrukkelijk te branden. Het werden spannende mijlen. Onderweg gehoord van de treinramp in Duitsland. (Meschede, maar zoals de nieuwslezer het uitsprak klonk het als Enschede)
El Paso was rustig maar rommelig. 'Across the border' viel tegen; het was nog meer achteruit gegaan, het gebruikelijke 'Cheap, very cheap', 'Give me a Mexican minute' en dat soort dingen. Zelfs het restaurant waar we wilden eten was dicht; waarschijnlijk te lekker (of te duur).
Gevraagd waar je Teva's kon kopen; het bleek dat er een grote sportzaak sluitingsuitverkoop hield en dat ernaast nog een grote sportzaak zat. Bingo! De tweede zaak had Teva's en wij eindelijk ook. Aan een agent gevraagd of wij pepperspray mochten hebben en hij zei 'yes'. Dus we hebben nu pepperspray. Texas uit, New Mexico in. Navraag leerde dat City of Rocks State Park mooier zou zijn dan Rockhound State Park. Barometer daalt behoorlijk. Onderweg veel droogte gezien, lopende koeien veroorzaakten zelfs grote zelfs grote stofwolken.
Het State Park was boven alle verwachting. De lady van de touristinformation zei dat het leek op Bedrock uit de Flintstones; ze had gelijk! Het leek op een vlakte die langzaam omhoog liep. O de top keek je naar een verzameling rechtopstaande afgeronde stenen. Een aardige site maar het tochtte wel. Toen het donker werd ging de wind liggen. 's Nachts werd het tamelijk koel.
Donderdag, 4 juni 1998
Vroeg opgestaan en uitgebreid gebabbeld met de assistant Ranger. Erg schoon State Park en keurige douches. Naar Silver City voor ontbijt. Valerie gebeld voor de zekerheid dat we dit weekend afgesproken hadden. Ja dus! Koffie gedronken in het oude deel van Silver City waar sommigen soms nog in de 60's of 70's leven of denken te leven.
New Mexico verlaten in ruil voor Arizona. Het State Park dat we op het oog hadden bleek gesloten dus doorgereden naar Nogales.
'Hello, meneer van de Tourist Information'
'Hello, sir.
'Is it nice to go across?'
'Yes, very nice!
'Where can I park my car?'
'In a parking lot, only $3 or $5 a day, but everywhere else is ok. It is very safe in Nogales.'
'Really...?'
'Yes Sir, we have the lowest crime rate in the US.'
'That's very nice, how come?'
'Very much police on the street, yesterday one got shot.'
'You said safe?'
'Well, he was Borderpatrol...'
'Ok.'
Parkeren was $3 plus $2 voor 'special protection'. Nogales was schoner dan Juarez. Gegeten om toch het Mexicaanse gevoel te krijgen. Barometer had gelijk; storm in Texas en sneeuw in Colorado. Muziek bij het eten.
We hebben besloten om in een hotel te gaan bij Davis Mothan AFB, zitten we dicht bij de guided tour van de vliegtuigen. We moeten van kamer wisselen omdat het toilet U/S was.
We zijn nu een week onderweg en hebben iedere dag wel iets beleefd of gezien. De vlaktes en het groene van zuid Texas dat langzaam overging in droger en ruigere omgeving. Het was erg droog omdat het sinds februari niet geregend had. Zwemmen in de Golf van Mexico was leuk en de Rio Frio, waar we de zonnebrand opliepen, was ook erg apart. Het mooiste/leukste/wonderbaarlijste was tot nu toe City of Rocks State Park, echt schitterend. Laredo was leuker dan El Paso, maar hoeft niet nog een keer. Het blijkt dat we thuis Mexicaanser dan de Mexicanen eten. De taco's en de Nacho's worden echt in het vet gebakken en het is dan ook niet verwonderlijk dat de meeste Mexicanen dik zijn. Bij het eten kon je muziek krijgen van 2 Mexen met een gitaar die het eerst beleefd vragen. Klonk aardig en de sfeer was OK. Om het maximale voor minimaal $3 te krijgen het langste nummer uitgezocht.
5 juni 1998, Vrijdag (of zoiets)
Vandaag naar Davis Mothan AFB, veel te vroeg opgestaan want naar bleek doet Arizona niet mee aan 'Daylight Saving Time'. Het continental breakfast lijkt van een andere planeet te komen; opgewarmde doughtnuts en slappe bruine koffie.
Davis Mothan Air Force Base
Probeerden er op te komen, maar de guard werkte niet helemaal mee. De regeneration plant was indrukwekkend! 1000den en 1000den vliegtuigen wachtend op een nieuwe bestemming, of opnieuw vliegen of uit elkaar gehaald worden voor de onderdelen of, als niets meer rest, sloop. Indrukwekkend! Wat er maar ooit gevlogen heeft stond daar. Gelunched in een park in Tucson, 'Old Tucson' konden we niet vinden of het was niet wat we dachten dat het was.
Arizona Sonoran desert Museum
Alles (of bijna alles),over de desert. Zoals gewoonlijk zijn de Amerikanen meesters in het 'aankleden' van een park of museum. Alle rotsblokken en grotten waren nep, maar wel leuk gedaan. In dit deel van Arizona cactussen waar je maar kunt kijken. Een cactus van een meter of twee met 'armen' is al gauw zo'n honderd jaar oud. Links en rechts wat uitleg en dat leverde soms grappige opmerkingen op. Een hele uitleg over meteorieten waarbij de docent (stond op zijn naamkaartje) allerlei gegevens spuide. ook was aangetoond dat er ZOVEEL meteorieten vielen dat geleerden dachten dat het gewicht van de aarde toenam. Stilte volgde toen ik hem vroeg of dat niet gecompenseerd werd door ale spullen die wij de dampkring inschoten. 'Haven't thought about that..'.
op naar het Picahco Peak State Park. Op een steenworp van de highway I10 met uitzicht op en tussen cactussen allerlei andere dingen die prikken. Rustig en primitive, maar slechts $10. Toen het donker werd veranderende I10 in een lint van lichtjes zover het oog kon zien, zo'n mile of twintig. En treinen, veel en lang.
Zaterdag 6 juni 1998
Goed geslapen en opnieuw gepakt om alles in orde te maken voor de Grand Canyon. Ontbeten bij DQ (Dairy Queen) en we gaan onderweg naar Phoenix, naar Louis en Valerie. Bij Casa Grande naar een Strip Mall geweest, nee dat is geen Mall waar de verkoopsters strippen, maar het is een 'strip 'van winkels. Maar goed, San heeft een sporttas of zoiets gekocht in een Samsonite winkel voor $10.
Het weerzien was hartelijk en we voelden ons meteen thuis. Ze probeerden ons vol te stoppen met eten en drinken. We wilden naar een bergtop rijden voor een overzicht over Phoenix, maar de auto van Louie stotterde nogal. Thuis spaghetti gegeten en video gekeken.
Zondag 7 juni 1998
De rest van de video gekeken en 's middag naar de bioscoop naar Deep Impact. Het was veel te koud voor de tijd van het jaar en we konden dus de pool niet in. Fax van de kinderen gekregen en jammer genoeg was het weer slecht aan het eind van de middag in Scheveningen; Sorry boys! Valerie vond dat we moesten blijven of in ieder geval backtracken; sorry Valerie!
Maandag 8 juni 1998
Afscheid nemen is altijd moeilijk, ook nu. Louie heeft ons een uitgebreide tour gegeven op Luke AFB waar hij het Taiwan-project begeleid. Interessant, speciaal voor San die nu een kijkje kon nemen in de cockpit en een F16 kon aanraken. Louie heeft foto's genomen met een digitale camera die hij later upload via internet.
Via Williamburg naar Prescott via Precott (waar we dus een rondje van een uur maakten omdat we een bord misten en bijna in Bagdad(!) terechtkwamen) naar Williams waar we een hotel hebben genomen. Motel6 zat vol maar voor een redelijke prijs ($59) zitten we nu in een Holiday Inn. Meteen voor twee nachten geboekt, dat is wel zo handig als we uit de Grand Canyon komen. De laatste voorbereidingen getroffen voor de GC. (uitrusting controleren, waterflessen etc) Het is hier wel koud, zo'n 12ºC tot 15ºC, en dat is koud.
9 juni 1998
Om 5uur opgestaan, koffie gedronken en om zes uur weg. Om 7 uur bij de Grand Canyon en een shuttle kunnen nemen naar de Trailhead van de South Kaibab trail. Het was er nog drukker dan de Coolsingel op zaterdagmiddag! Na zo'n anderhalve mijl op het eerste viewingpoint raakten we de meeste kwijt. Voordat we naar beneden gingen werden we er op gewezen wat de problemen en gevaren waren.
De tocht naar beneden duurde 4uur. Beneden viel tegen; just another river. Warme maaltijd klaargemaakt en na een uur of zo rust naar boven via de Bright Angel Trail. Weer werden we onderschept door een Ranger die ons weer op de gevaren wees; 't kan wel, maar je moet toch naar boven, nietwaar? In plaats van 4PM, wat geadviseerd wordt, om 13.30 naar boven gegaan. De hele dag veel bewolking zodat we niet al te veel last hadden van de zon. Het was de hele dag tussen de 27º en 30º. De tocht naar boven was zwaar, de miles werden langer en onze passen korter.
De omgeving van Indian Gardens was mooi, riviertje, groen en zo. Half uur gerust en daarna kwam de langste 4 mijl uit ons leven. Het werd zwaarder en werd donker. Op een gegeven moment deden we twintig passen of zo en rustten. We dipten om de beurt en hielpen elkaar er overheen. 2 mijl voor de top werd het donker en moesten we met een zaklantaarn lopen. Uiteindelijk haalden we het en San's beroemde woorden:"Verzin nooit meer zoiets achterlijks!".
Pollens, waar is de auto? Donker, geen bordjes, moe. Een vriendelijke voorbijgangster bood aan om met haar auto rond te rijden om de auto te zoeken; very sweet. Ze had ook nog een Happy Meal over die San wegstouwde, ook al was ie half koud. Nog een uurtje rijden naar het hotel en naar bed.
Woensdag, 10 juni 1998
San werd om zes uur waker, en ik dus ook, met de vraag, "waar zijn de stokken?" In de auto dus. Ze heeft lichte spierpijn in haar kuiten, maar dat wel snel over. Ontbeten in een 'mom and pops' aan Route66. San had een 'gewone' burger, maar die bleek zo groot te zijn dat ze de rest meenam in een doggie bag. Wat iedereen zo mooi vindt aan Route66 is mij een raadsel, het is een oude highway die vervangen is door een nieuwe, alleen de krampachtig in stand gehouden dingen en de foto's doen er nog aan herinneren, ben dan ook prompt in slaap gevallen (toen San reed natuurlijk). San's spierpijn wordt erger en ik voel mij schuldig.
City of Light
Ligt nog op dezelfde plek waar we hem achterlieten en op de een of andere manier kwamen we in het zelfde hotel (Maxim) terecht als 2 jaar geleden. Het was wel goedkoper, door de week $38 en weekend vanaf donderdag tot zondag $48, cheap dus. 's Avonds hamburgers gegeten in een Western restaurant in Excalibur. (Tally Ho, Robin Hood) Een heel stel casino´s is verdwenen en nieuwe voor in de plaats gekomen.
Donderdag, 11 juni 1998
San heeft megapijn in haar kuiten en ik voel me nog schuldiger )ik heb bijna geen last ergens van' Op naar Nellis AFB. Besluiten om net via het visitorcenter te gaan, maar direct door de poort; geen probleem. Eerst een BLT gegeten (was de moeite va Nellis al waard) en toen de BX in. Nieuw horloge gekocht en wat kleine troep. Nellis voelde heel anders aan dan twee jaar geleden toen ik er moest werken, 't zal ook wel door de temperatuur komen.
's Ochtends zijn we eerste naar een quiltshop gegaan om spullen voor een quilt te kopen. Megawinkel met niets anders dan quiltspul. Hebben er 2 uur in doorgebracht om de juiste kleuren te zoeken.
Vrijdag, 12 juni 1998
Het is koud! Typisch een dagje shoppingmall.
'Hi, where are you from?'
'The Netherlands'
'Neverland?'
'No, the Netherlands
'Oh...'
'De grote sportzaak was er niet meer; helaas. Nog een shopping mall gedaanen aan het eind van de middag naar het diner buffet. $7.95 all you can eat. Een vrouw werd onwel en de paramedics kwamen. Vreemd, iemand ligt er slecht te worden en aan het tafeltje ernaast wordt gewoon doorgeschranst.
's Avonds de Strip op om wat shows te zien, het is gewoon te koud(!) voor alleen een T-shirt, erg ongebruikelijk voor Las Vegas. Het lijkt ook veel minder druk, misschien door de toename van de Mega Hotels en de uitgespreidheid of implodeert het geheel?
De Amerikaanse jeugd is nog best behulpzaam; we zagen er 4 tegen de motorkap van een politiewagen aanduwen, volgens mij was het een vriendenclub, want ze hadden allemaal dezelfde armbanden om.
Zaterdag. 13 juni 1998
Leaving Las Vegas, jammer, maar het is tijd om verder te gaan. Eerst naar de Factory Outlet voor wat Nike spul.
Toch een nieuwe GPS gekocht! Garmin II+, best wel blij mee. Voedsel ingeslagen en op naar de Valley of Fire. Misschien was het er stil? Misschien was het er heet? Nee dus! Het was er druk en het was niet heet, het was gewoon aangenaam.
Steakje gebakken, aardappelslaatje erbij en een pilsje.
Toen het donker werd met een 'wee dram of whiskey' naar sterren en satellieten gekeken.
Zondag, 14 juni 1998
Zou het visitor center nu wel open zijn? Gisteren was het om half vijf al dicht. Jawel. Vanaf het visitor center gebeld en gehoord dat Andrea een huis heeft; mooi meid! Via Mesquitte en St, George (what's in a name?) Hurrican, Kanab en Jacobs Lake naar de Nort Rim. Goed dat San het kaartje bewaard had, want dat is 7 dagen geldig, Noord of Zuid. Mooiere uitzichten maar toch erg druk. Nu kunnen we pas goed zien waar we vorige week tegenop geklauterd zijn; stel idioten!
Vrij koud hier omdat we behoorlijk hoog (±2500m) zitten. Besluiten om door te rijden en maar te zien. Het stuk vanaf Jacob Lake tot Marble Canyon is schitterend! Het wordt donker en de weg is stil. Eten in Cameron bij een mega tradingpost en rijden door. KOA $23, dus niet! Komen uiteindelijk terecht in een Days Inn voor $65 (-$10 AAA discount) en hebben de laatste kamer. Het is de duurste dag tot nu toe ($130) en we zijn afgezeken. Zijn door de Grand Canyon deze kant opgedrukt en kunnen daardoor de geplande hikes niet doen. Besluiten om de I40 naar het oosten te gaan en Painted Dessert te bekijken.
De eerst week was het goedkoopste en we hebben toen veel gezien en gedaan, dus is er ergens iets verkeerd gegaan. Het weer werkt ook niet helmaal mee. Gaan in ieder geval naar Kansas en zoeken hoe dan ook de warmte op!!!
Maandag, 15-6-1998
Grof doughnuts gepakt in het hotel; het was er duur genoeg voor. Koffie in een parkje, lekker! Het blijft toch maar behelpen met de Amerikaanse koffie. Detour genomen voor Pertrified Forrest, maar zijn er niet in gegaan. Kostte veel tijd vanwege speed limit en door Indiaans gebied. Zonde van de tijd maar het was niet anders. In het donker aangekomen Santa Rosa Lake State Park.
De bergen hebben plaats gemaakt voor .... niets! Honderden mijlen niets, absoluut niets. Hadden full hook up maar omdat we geen elektriciteit gebruikten slechts $7.
Dinsdag, 16-6-1998
Rijden langzaam de Planes in. Weer honderden mijlen niets, maar wel aangenaam niets. Groen of groenig golvend landschap met in de verte hier en daar een boerderij.
Komen terecht in Clayton waar we bij Pizza Hut een buffet-all-you-can-eat nemen, niet slecht. Besluiten, hoewel het nog vroeg is (1uur) naar Clayton Lake State Park te gaan, bad decision. De Dinosaures Track zijnafgesloten, het waait hard en we vervelen ons, maar we staan alleen, hoewel....
Om een uur of 10 komen 3 wagens met een heleboel mensen, voornamelijk Mexen die verder slapen onmogelijk maken. Het gerommel gaat de hele nacht door en om 5 uur besluiten ze te gaan vissen. Tof!! San besluit om zes uur op te staan en uitgebreid te gaan testen of de deuren van de auto nog goed sluiten.
Woensdag, 17-6-1998
Om een uur of half acht zitten we aan het ontbijt in de HiHo, de lokale plek waar het grootste deel van het dorp komt eten en we zijn dus vroeg onderweg.
Gaan door een puntje van Oklahoma en een andere tijdzone in. Er is weinig te zien van de Grasslands maar de route is toch indrukwekkend. Hele cirkels, halve cirkels en af en toe een gewone rechthoek met gewassen, honderden mijlen lang. Volgen een scenic route richting Dodge City. Langs deze route lgt een spoorbaan en om de 10mijl of zo staan coöperatieve graansilo's en komen door dorpen van het echt Amerika; mensen die vroeg opstaan en hard werken.
In Dodge City gaan we naar een soort openluchtmuseum; zonde van het geld, de historie gaat niet verder dan zo'n 130 jaar terug. Rijden weer lang eindeloze velden met graan, koren en alfafa. Bij Wichita de Turnpike op om op te schieten. Bij Emporia kiezen we ervoor om door te rijden ipv een hotel te nemen, bad decision! Komen in een forse onweersbui zodat we Ottawa voorbij rijden en in Olathe terechtkomen, nu wilden we wel daarheen omdat daar een grote shopping Mall is, maar we wilden niet zo dicht bij Kansas City overnachten omdat het veel duurder is dan de rest van Kansas. Vanaf Matfield Greentot Olathe door het onweer heen heeft San het stuur vast als een Pitbull enlaat het niet meer los :-)
Donderdag, 18 juni 1998
Gaan naar de Mall in Oletha die meer een kruising is van een Outlet toestand en een Mall dan een echt Mall, maar ziet er verder aardig uit.
Rijden Missouri in en je voelt de vochtigheid. Komen terecht in Harry S. Truman State Park wat er bijna verlaten bijligt. Mooi, groen en vochtig. Kunnen de was doen en wat boodschappen in Warsaw. Een naderende severe thunderstorm doet het diner iets uitstellen. De bui(en) drijven langs en het licht alleen nog iets in de verte. 's Avonds zorgen vuurvliegjes voor wat extra verlichting. Wij vinden het koud; het 'maar' 25ºC. op de wereldomroep horen dat het in Nederland regent, morgen 19ºC wordt en is het weekend 30ºC.
Vrijdag, 19 juni 1998
Jarig dus! Relaxte dag, een paar pilsjes en verder niets. Om 3uur vertelde de radio dat er severe thunderstorms en een tornado watch can kracht was.
'Hallo Ranger'
'Hello'
'Waarschuwen jullie als er slecht weer op komst is?
' Nah'
'Echt niet?'
'No, that goes along with the outdoor life'
'I see'
Het kwam toch meer onze kant op, maar leek ons te passeren. We gingen slapen, maar werden om 5 over 12 tegelijk wakker; ik met het gevoel wat we in Nebraska hadden, en gevoel van angst. Tent uit en naar de auto. Radio aan. 'Tornado touched in Clinton' Oeps! 15 mijl oost van ons. Het begon harder te waaien en te lichten. Vooor de zekerheid naar het douchegebouw, waar bij de 'womens' echtpaar duidelijk met iets anders bezig was dan te schuilen.
Het barstte nu echt los! Niet zo zeer verticaal, maar meer horizontaal. Af en toe leek het op de baleinen van een paraplu. De sherrif kwam nog langs om te kijken of alles goed was. 'Sure!' Na een uur terug naar de tent. Half uur later er weer iot, er kwam nog een bui achteraan. Tot 4uur in de auto geslapen en weer naar de tent en geslapen tot acht uur.
Zaterdag, 20 juni 1998
Verder getrokken naar Bennet Spring State Park, dat vol bleek te zijn, gewoon omdat het altijd vol is en omdat er 'Hill Billy Days' waren. Gezellig en een Sloppy Joe gegeten, die er net zo uitziet als dat het klinkt.
Verder gereden en door het weer verder gedreven naar Hawn State Park. Mooi park, maar zou het droog blijven? Na veel moeite vuur aangestoken en met tranen in de ogen weer uitgemaakt. Shower gebouw niet te gebruiken door stroomuitval. En...jawel, het begon te onweren, in de tent gebleven en gebaald.
Zondag, 21 juni 1998
Showergebouw nog steeds U/S. besluiten om de hike niet te doen en weg te gaan. Niemand kwam geld ophalen dus niet betaald. Gaan richting Tennessee. Geprobeerd kinderen te bellen, maar geen gehoor. Bij Billinger Mills covered bridge bekeken die afgesloten was. Toch nog kontakt met Nederland, Andrea baan? Vinden allebei Missouri erg mooi. Komen in een minder mooi stuk van Missouri, Paris, Madrid, Dutchtown, etc. Lijken het slechte weer mee te trekken en hopen dat het aan de andere kant van de Mississippi mooier is.
Niet dus. Wel warmer en vochtiger. Slaan Natchez State Park over; valt tegen. Komen terecht in Montgomery Bell State Park. Morgen naar Nashville. Veel vuurvliegjes maar het vuur wil niet goed branden.
Maandag, 22 juni 1998
Uitgebreid ontbeten in de Cracker Barrel. 'Grandma's specialty', van alles wat, maar erg veel.
Nashville
Eerst naar het Capitol, waar we de koele gang en de lift prefereren boven de trappen. Houden de kaart verkeerd en komen op de Mall terecht, een verzameling granieten blokken met de geschiedenis van Tennessee. De overdekte 'Farmers Market' is aardig en we maken een klein rondje door de stad; niet veel aan.
Gaan dwars door Nashville naar de Grand Ol' Opry, waar alleen het museum open is. 'No, sorry, no tickets voor Billy Ray Cyrus tomorrow', deelt de dame van Information ons meewarrig mee; de vraag alleen al! Stomme toeristen! Laten Nashville voor wat het is en gaan naar het Zuiden. In Murfreesbora zouden allerlei antiekzaken zijn. Grote grap! Veel kitch en troep. De limit was een quilt van 1850 met fiberfill vulling!!
Rijden door naar Manchester om morgen de Jack Daniel's Distillery te bezoeken.
Kamperen in Old Stone Fort State Archaeological Park waar zo'n 2000 jaar geleden al indianen woonden. Jammergenoeg waren ze vergeten te vragen wat ze daar deden voordat de Settlers hun uitroeiden, nu moeten ze graven en speculeren wat ze al die tijd daar deden. Kleine hike van zo'n 5 mille gemaakt. San is helemaal niet blij met de vochtigheid.
Dinsdag, 23 juni 1998
De wegaanduiding in Georgia is niet echt schitterend, maar uiteindelijk komen we in Lynchburg bij de Jack Daniel's Distilleries. De tour is gratis en leuk. Het geheim van de J.D is dat als het gedistilleerd is door houtskool gaat dat de typische smaak eraan geeft. De duurdere uitvoering gaan twee keer door de houtskool, een proces dat 48 uur duurt. Alles wordt hergebruikt; de vaten waar de whiskey in rijpt (4 jaar lang) wordenn verkocht , de houtskool wordt verkocht als JD houtskool, de rest van het mais en corn mengsel als veevoer. Alles, vanaf het water tot het bottelen toe gebeurt op deze plek. Het ironische is alleen dat het een 'dry-county'is en. dat de whiskey hier gebotteld, hier niet (evenmin als iets anders) verkocht mag worden, dat mag pas 11 mijl verderop in een andere county! Wel mogen twee speciale flessen in het winkeltje verkocht worden. Wij kopen een bi-centenial $32.60
We slenteren door Lynchburg en kopen nog een of ander duister sausje wat volgens ons bij de whiskey past. We lunchen in een 'American' restuarant met catfish en kip; lekker!
We komen terecht in Georgia waar het eveneens warm (35ºC) en vochtig (97%) is. Vlak boven Atlanta vinden we Red Top Mountain State Park. Niet echt imponerend en ik ben in staat om door te rijden.
Woensdag, 24 juni 1998
Atlanta is een hele ervaring om doorheen te rijden! 6-baans en een ieder wil tegelijkertijd van links naar rechts en omgekeerd. Vinden uiteindelijk de CNN studio's. De buitenkant is niet erg imposant. Voor $7 pp krijgen we een rondleiding zodat we kunnen zeggen dat we er geweest zijn. Het Olympische plein vlakbij het CNN gebouw is wel aardig. Auto in en rechtsaf dwars door Atlanta waar we alleen stoppen om te tanken. Stoppen laat in de middag in het F.D. Roosevelt State Park dat een meer heeft met badwatertemperatuur. Niet echt schoon. (sluiten die hap, vakantieman!)
Donderdag, 25 juni 1998
Lynchburgh: ouwe troep met hier en daar een soort van antebellum huis. Geen Cajun food, doorrijden naar Texas. Komen terecht in Cedar Hill State Park, 35ºC en 49% vochtigheid, iets heel anders dus!
Vrijdag, 26 juni 1998
'Woman, you're gonna see Billy Ray Cyrus tomorrow night!' Whoppee! Toch nog! Snel een verfrissende duk. Nog een beetje rondgelummeld en beslotenom de wagen toch maar terug te brengen naar Hertz. Het lawaai van de power steering word steeds harder.
No Problem! Een paar minuten later hadden we een Mercury Sable V24, die net zo snel asfalt uit de weg trok als benzine uit de tank. 's Avonds nog een BBQ'tje gepleegd met corn en steaks.
Zaterdag, 27 juni 1998
Gaan richting Stockyards en Motel6 aan 55c waar we eerder al geslapen hebben een paar jaar geleden. Het was helemaal opgeknapt. 's Middags een paar pilsjes genekt en naar een film op TV gekeken.
Billy Bob's lag nog op dezelfde plaats. De kaartjes voor Billy Ray Cyrus waren $21, inclusief $8 entree. In het restaurant gegeten want in de Stockyards waren de prijzen wel erg hoog.
Om negen uur eerst nog een indoor rodeo, nou ja, rodeo... 3 stieren en die waren maar in 1 ding geïnteresseerd en dat was de uitgang . Wat wil je ook voor $2 pp.
Billy Ray begon om 22:45 en af en toe konden we hem zien als hij achter de paal vandaan kwam die het uitzicht belemmerde, maar je kon hem ook op de monitors volgen. De show was erg goed en er werd een vakkundig muurtje van geluid neergezet.
Zondag, 28 juni 1998
Richting Oklahoma door een misverstand tussen ons, we dachten van elkaar dat de ander weg wilde terwijl we eigenlijk wilden blijven. Kort bezoekje en 200 mijl gereden om vlees van $ 0.96 te kopen. State Park in Oklahoma was vol en de SP's beneden konden we niet vinden. Komen terecht in Lewisville Lake, vlak boven Dallas.Het park die 6 jaar geleden zo mooi was, is 3 jaar geleden overgegaan van de State naar de county en is hard achteruitgegaan, alleen de vliegen zijn gebleven. Contact met Nederland: Andrea heeft een baan en Arthur was er niet. De Wereldomroep vertelt terwijl het hier 's avonds om negen uur nog 30ºC is dat het morgen in Nederland 19 ºC is, sorry boys!
Maandag, 29 juni 1998
Naar de Galeria geweest en nog een Mall. Kwamen bij REI (outdoorzaak) terecht en een hoed gekocht. En San .... jawel, wanten en binnenhandschoenen!!!!! Waarschijnlijk om de mussen die hier dood van het dak vallen (35ºC) op te rapen.
Bij Best Buy (software/hardware) PrintShop gekocht met zo'n slordige 100.000 graphics. Bij Motel 6 vlakbij Six Flags overnachting voor 2 nachten geboekt en willen morgen naar Wet'n Wild, of zo als het nu heet 6 Flags Tornado of zoiets.
Dinsdag, 30 juni 1998
Gaan niet naar watertoestand omdat San last van haar rug heeft. Sloffen wat winkels af en kopen een shirt en een tas voor mij. Bij een paar pilsjes zie ik Engeland van Argentinië verliezen. Probeer James te bellen maar krijg slechts zijn antwoordapparaat. James is thuis en gaan er morgen heen.
Woensdag, 1 juli 1998
Beetje 'geshopped' en koel gebleven.
Warme ontvangst bij James en Carolyn (en de 4 honden).
Mooi groot huis, veel hout in de huiskamer en decoratief aangekleed. Groot zwembad en leuke vijver (met kikkers).
Het blijkt dat James' (stief)ouders morgen komen met 2 kleinkinderen.
Carolyn vindt het schitterend; hoe meer zielen hoe meer vreugd en des te meer te koken, maar ze geniet ervan. We voelen ons thuis.
Donderdag, 2 juli 1998
James moet vroeg op (04.00 uur) en Carolyn iets later (06.00 uur) dus we hebben de dag en het huis voor ons. De honden (nou ja honden) houden ons bezig en wij hen.
Gaan 's middags weg om planten te kopen voor Carolyn en komen thuis met een digitale fotocamera ($ 535) en twee + 1 tuinplanten.
Tegen de avond komen James' stiefouders. De vader lijkt weggelopen uit de Waltons en is een schitterende man die alles wil weten over Nederland. De moeder is de guarddog over 'Papa' (de Vader) en ik ben niet zeker of ze mij mag. De dames gaan 's avonds shoppen.
Vrijdag, 3 juli 1998
Uitgebreid ontbijt en de dames gaan om 12 uur shoppen en komen om 19.00
uur terug!!!!
Wij brengen de dag door met naar oude Waltons te kijken en 's middags een
fax naar de kinderen te sturen.
Zaterdag, 4 juli 1998 Na het ontbijt gaan de ouders weg en ik kijk naar
Nederland - Argentinië. De Argentijn die v.d. Sar een kopstoot geeft wordt
door de Amerikanen beoordeeld als 'braindead'. Nederland wint met 2-1 en ik
wed dat ze thuis ook naar de wedstrijd kijken. Vanmiddag komen weer gasten.
We'll see. Het is druk. Veel gasten, sommige leuk, sommige minder leuk.
Krijg van Jake een uitnodiging (Jake en Sally) om voor de ROTC te spreken
als ik een volgende keer in de States ben; wie weet. We eten veel te veel.
De afgelopen weken zijn we naar 2 maaltijden per dag gegaan, niet dat we dat
wilden, maar het gebeurde gewoon. Voor het eten nam iedereen een duik in
James' pool, daarna werd er geschranst en daarna droop iedereen af. Tegen de
avond begon het te regenen, hard en veel, maar het zette niet veel zoden aan
de dijk, het is hier al droog sinds maart. Door de regen was er geen
vuurwerk te zien, wat trouwens vanwege de droogte ook op veel plaatsen
verboden was. Maar zo'n dag temidden van een Amerikaanse familie maakte het
zondermeer goed.
Zondag, 5 juli 1998
Trage start en afscheid. Gaan rond 11
uur richting Galveston. James heeft gelijk; het is druk onderweg. Komen in
Galveston Island State Park en er is niet veel veranderd. Waar we eerst (1984) stonden is
nu een day use area en we komen op de 3e camp area terecht. Enkele huisjes
zijn vervangen door hout en metaalplaten omdat ook hier de betonrot heeft
toegeslagen. Komen tot de conclusie dat er ook muggen zijn ondanks de frisse
wind van de zee. Maken strandwandeling en plagen kreeften met het licht van
de zaklantaarn.
Maandag, 6 juli 1998
Blijven nog een dag in Galveston en gaan uitgebreid winkelen. Gaan op
zoek naar een Hobby Lobby en vinden er 's middags één in Pasadena. Deze
heeft niet alles wat San zoekt en aan het eind van de middag rijden we terug
naar Texas City vlakbij Galveston. Hier blijkt er één te zitten vlak achter
de Mall waar we 's ochtends waren. Kopen de laatste dingen.
Dinsdag, 7 juli 1998
Lijkt ons wel leuk om naar Brazos Bend te gaan (het eerste SP waar we begonnen) maar zou het niet vol zijn?
Nee dus. Vier anderen en wij en plus minus 6 miljard muggen.
Maken een steak en corn klaar en genieten ervan. Hadden we geweten dat er zoveel muggen waren en dat het zo vochtig was (95 %!!!) dan hadden we een motel genomen.
Re-packen en proberen te slapen.
Woensdag, 8 juli 1998
De laatste dag. Eten wat bij een Shell pomp omdat het te vroeg is om naar de winkels te gaan. De warmte dwong ons om vroeg op te staan. Pinken een traan weg als we de stoeltjes achter moeten laten.
Willen hetzelfde hotel nemen als de eerste nacht omdat het dichtbij het vliegveld is en omdat er een pool is en je er kunt eten. Krijgen korting met het AAA-kaartje. Vragen waar een Mall is en er blijkt er een vlakbij te zitten die niet op de kaart staat en ..... er is Hobby Lobby en een Sport Academy. Zo dichtbij en wij hebben ons rot gezocht. Kopen nog een sporttas maar maken ons zorgen hoe we de Ark die San gekocht heeft moeten meenemen. Re-packen en we komen op 2 weekend tassen cabine lugage uit; zou dat kunnen? Moeten we overbagage betalen? We'll see.
Eten een salade en zien Cathy met z'n 'tweeën' in de bar.
Donderdag, 9 juli 1998
6 uur komt de wake-up call en om 06.05 m'n horloge, tijd om op te staan.
Het ontbijt loopt verkeerd en gaan een beetje pissig het lokaal uit. Zijn dus vroeg bij Hertz waar ze een scanner tegen je ruit houden en als je uitstapen tegen je zeggen 'Good Morning Mr. von Rotz, how are you today?' Er wordt meteen een rekening geprint (op de parkeerplaats) en je kunt weg.
'Can we take this as cabin lugage?'
'Sure'
Onze zorgen waren voor niets. Checken in en moeten nog een paar uur wachten. San ontbijt met een pizza en ik koffie en een scone.
Van Houston is het 2 1/2 uur naar Washington waar het nogal duurt voordat we kunnen boarden.
Hebben een 777 met personal video.
Schiphol
De vlucht is als gewoonlijk 'boring' met het eind wordt opgevrolijkt door het feit dat we door de douane onderzocht worden. De 'Ark' die San op het laatst gekocht heeft trekt de belangstelling van de douane-ambtenaar als hij door de bagage kijkt, maar na de daaropvolgende de onenigheid die tussen San en mij onstaat of dat ding nu van steen of hout is doet de man besluiten dat er al genoeg ellende op de wereld is en hij geen zin heeft in een echtelijke twist en stuurt ons zuchtend door de poort.